สโรสินีนั่งมองประตูห้องด้วยความหวัง รอคอยการมาเยือนของอเล็กซิโอ แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะเฉียดมาเลยแม้แต่นิดเดียว เขาหายไปตั้งแต่มาถึงที่นี่ หล่อนเคยแอบหวังว่าถึงแม้ว่าเขาจะไม่พอใจหล่อนแค่ไหน แต่เขาก็ไม่น่าจะไปพักที่ห้องอื่น แต่มันก็ผิดคาดเมื่ออเล็กซิโอไปพักห้องอื่นจริงๆ
หญิงสาวรออยู่จนถึงมื้อเย็นกายของอเล็กซิโอก็ยังไม่ปรากฏแก่สายตา หล่อนสิ้นหวังเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางอ่อนล้าและเจ็บปวด ห้องใหญ่ห้องหนึ่งที่สาวใช้บอกว่าอเล็กซิโอเคยใช้ห้องนั้นหลับนอนอยู่ไม่ไกลจากสายตานัก เท้าบอบบางก้าวผ่านไป กำลังจะผ่านหน้าประตูห้องไป แต่เจ้าบานประตูไม้แกะสลักขนาดใหญ่ก็เปิดออกซะก่อน
แต่มันไม่ใช่ด้วยฝีมือของอเล็กซิโอ แต่เป็นด้วยมือบอบบางของอลิซ ผู้หญิงที่เป็นเสมือนมารหัวใจของตัวเอง
“อ้าว... คุณฟ้า...”
คำทักทายของอลิซไม่ผิดจากคมมีดที่พุ่งเข้าเฉือนเนื้อหัวใจ สโรสินีสั่งปากให้ยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มที่ได้ออกมานั้นมั
