‘ฉันมีธุระที่สำคัญที่สุดในชีวิตต้องไปจัดการ แล้วจะรับกลับมา เดซี่ บราวน์’
โรเบิร์ตกำเจ้ากระดาษที่มีรอยมือของภรรยาจนเป็นก้อนกลมๆ ก่อนจะเขวี้ยงลงพื้นด้วยความหงุดหงิดแกมเป็นกังวล เดซี่ยังไม่หายป่วยดี หล่อนยังคงอ่อนแอ และเขาก็ไม่อยากจะเสี่ยงให้หล่อนไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะสายเกินแก้เมื่อเดซี่หายออกจากบ้านไปอย่างไร้ร่องรอย
“คุณพ่ออย่ากังวลไปเลยครับ คุณแม่จะกลับมาเอง” แมทธิวปลอบใจบิดา แต่ดูเหมือนว่าโรเบิร์ตจะไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ชายชราปลายตามองไปที่เฟเบียนก็พบว่าชายหนุ่มตีหน้าเรียบเฉยคล้ายกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยจึงอดแขวะไม่ได้
“ใจคอแกจะไม่แสดงท่าทางเป็นห่วงแม่ของตัวเองเลยหรือไงเฟบบี้...”
เฟเบียนผุดลุกขึ้นยืนตระหง่าน ใบหน้าหล่อลากไส้ยังคงราบเรียบประดุจทะเลยามไร้เกลียวคลื่นเช่นเดิม
“ผมจะกลับพัทยาเดี๋ยวนี้...”
“เฟบบี้... พี่ว่านายควรจะอยู่รอฟังข่าวของแม่ก่อน” แมทธิวท้ว
