“สวยจัดการได้น่า... พี่ลิขิตนอนพักเถอะ แล้วเจอกันตอนเย็นๆ นะคะ”
ร่างอรชรของลัลนาเดินออกไปแล้ว ลิขิตมองตามไปด้วยสายตาละอายใจ นี่ถ้าลัลนารู้ว่าการมาของเขาคือการนำหายนะมาให้กับเฟเบียน บราวน์ล่ะก็ หล่อนจะยังยิ้มและยังห่วงใยเขาแบบนี้อยู่อีกหรือเปล่านะ
บางทีลัลนาอาจจะเกลียดเขาเข้าไส้ก็เป็นไปได้...
ลิขิตขยับตัวเพื่อให้ท่าทางสบายที่สุดเพื่อจะพักผ่อน แต่เจ้าโทรศัพท์มือถือที่เดฟโรซ์บังคับให้เขาพกติดตัวไว้ส่งสัญญาณเตือนถึงการเรียกเข้าซะก่อน ชายหนุ่มคว้าขึ้นมามองแล้วเมื่อเห็นว่าใครโทรเข้ามาก็หน้าซีดเผือด แต่ไม่มีทางใดเลยที่เขาจะปฏิเสธการรับสายนั่น
“ครับ คุณเดฟ...”
“ลูกน้องกูรายงานว่ามึงเข้าไปในบ้านของไอ้เฟบบี้สำเร็จแล้ว...” น้ำเสียงของเดฟโรซ์เหี้ยมโหดจนคนฟังขนลุกซู่
“ครับคุณเดฟ ผมพึ่งเข้ามาได้เมื่อตอนเที่ยงๆ เองครับ”
“กูไม่สนหรอกว่ามึงจะเข้าไปตอนไหน นานเท่าไหร่ แต่สิ่งที่กูสนก็คือมึงจะต้องจัดก
