หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป…
คอนโด NUMNIM
เวลา 12.56 น.
งานหมั้นของฉันกับไอ้พี่ผ่านไปอย่างเรียบง่ายท่ามกลางความพึงพอใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย รวมถึงความพึงพอใจของฉันกับไอ้พี่เคลิ้มด้วย และตอนนี้พี่เคลิ้มก็ไปฝึกงานแล้ว ก่อนจะไปก็สั่งห้ามอะไรฉันมากมายนักก็ไม่รู้ ทั้งที่ตอนเย็นก็ต้องกลับมาเจอกัน สั่งอย่างกับว่าฉันเป็นเด็ก ทั้งที่เราก็ห่างกันแค่ปีเดียว และเพื่อความสบายใจของเขา ฉันก็ขานรับดิบดี
ทุกอย่างมันก็ดีนะคะ หมั้นกับไม่หมั้น ไอ้พี่ก็ยังเหมือนเดิม จะว่าหลงตัวเองก็ได้ แต่คือเขาทำให้ฉันเห็นว่าเขายังรักฉัน
ติ๊ง! ติ๊ง!...
เสียงแจ้งเตือนที่ดัง ไม่ได้มาจากมือถือของฉัน และแน่นอนว่าฉันอยู่คนเดียว
ไม่ต้องคิดว่าผีหลอกนะคะ เพราะไอ้พี่มันเชื่อมต่อไลน์ไว้ในโน้ตบุ๊กแล้วน่าจะลืมกดออก แจ้งเตือนถึงได้ดังขนาดนี้
และฉันจะไม่สนใจกดคลิกอ่านเลย ถ้าหากว่ามันไม่ดังรัว ๆ และข้อความบางข้อความที่เด้งขึ้นมาทำให้ฉันเกิด
