“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณพี่ ตะวันพาหนูคนนั้นเข้ามานั่งก่อนสิจ๊ะ” คุณหญิงเยาวเรศเอ่ยบอกตะวันด้วยรอยยิ้มทำราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธออยากจะจิกหัวน้ำอิงมาตบให้หายแค้น
แต่มีเหรอว่าคนอย่างตะวันจะดูไม่ออกเธอก็เหมือนกับลูกสาวของเธอที่ปั้นหน้าเก่ง เสแสร้งแกล้งทำเก่ง ดวงตาคู่คมหันไปมองยังคุณหญิงเยาวเรศด้วยสายตาไม่ชอบอย่างเห็นได้ชัด คุณหญิงที่เห็นสายตาเชือดเฉียนของตะวันลมหายใจของเธอก็ติดขัดไปทันที
“ไม่ละครับ ผมไม่สะดวกอยู่ต่อ” ตะวันเอ่ยบอกเขาไม่สนใจว่าแม่จะเสียหน้าหรือโมโหมากแค่ไหน ก่อนจะจูงมือน้ำอิงออกจากห้องไปโดยไม่เอ่ยลาใครสักคำ จนมาถึงหน้าห้องที่มีลูกน้องสองคนของแม่ยืนอยู่
“อย่าให้กูรู้ว่าพวกมึงมายุ่งกับเมียกู กูเอาพวกมึงตาย” ตะวันหันไปบอกชายชุดดำสองคนแล้วเดินตรงไปเข้าลิฟต์โดยสาร
“ทำไมพี่ไปพูดกับพวกเขาแบบนั้นล่ะคะ ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ดูอาการหนักด้วย” น้ำอิงรู้สึกสงสารโรสใบ
