เควินนั่งมองแหวนทองคำขาวที่ด้านบนประดับด้วย เพชรเม็ดงามด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะรีบปิดกล่องกำมะหยี่และหย่อนมันลงไปในกระเป๋ากางเกงทันทีเมื่อวรันธาราปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
“วันนี้คุณสวยจังครับ” เควินดึงร่างอรชรเข้ามากอดแนบอก พลางก้มลงจูบศีรษะทุยอย่างเอ็นดู
“เพราะแบบนี้ใช่ไหมถึงให้ผมรอนานถึงครึ่งชั่วโมงเลย”
วรันธาราเจ็บร้าวรุนแรงภายในอก เบื้องหน้าต้องฝืนยิ้มเอาไว้ ทั้งๆ ที่ภายในแสนจะทุกข์ทรมาน
‘ฉัน... ไม่อยากจากคุณไปไหนเลยเควิน...’
“ฉัน... ขอโทษค่ะ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากแผงอก ใบหน้านวลแสร้งยิ้มกว้าง
“ฉัน... อยากสวยที่สุดสำหรับคุณ... เควิน...”
เควินอมยิ้มกว้างมากกว่าวรันธารามากนัก เขาก่อนที่จะโน้มตัวลงจูบที่หน้าผากมนเบาๆ อย่างทะนุถนอม
“ถ้าคนที่ผมรอคือคุณ... ผมยินดีรอเสมอ”
วรันธาราเสหลบตา มันไม่ใช่เพราะเอียงอายขัดเขิน แต่เป็นเพราะรู้สึกปวดร้าวจนทนมองหน้าเควินต่อไปไม่ได้อีกแล้วต่างหาก
เ
