ช่วงเวลาแห่งความสุข กำลังจะสิ้นสุดลงแล้วสินะ...
วรันธาราช้อนตาที่ฉ่ำไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองเควิน หลังจากก้มหน้าจมอยู่ความโศกเศร้ามานาน
“เควินคะ... ฉัน... คือฉัน...”
เควินอมยิ้ม เอนกายเข้ามาหา กระซิบเบาๆ ข้างหู
“ถ้าจะขอบคุณผมสำหรับดินเนอร์แสนโรแมนติกล่ะก็...”
นัยน์ตาคมกริบพริบพราวราวกับดวงดาราบนท้องนภา
“เอาไว้ตอนเราอยู่ด้วยกันบนเตียงด้วยกันคืนนี้ดีกว่านะครับ”
“เอ่อ... ฉัน... คือว่า...”
“ผมมีเซอร์ไพรส์จะให้คุณด้วย แต่ต้องหลับตาก่อน”
มือใหญ่ล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกล่องกำมะหยี่ติดมือออกมา
“รับรองว่าคุณจะต้องประทับใจจนคิดหาคำพูดขอบคุณผมไม่ได้เลยทีเดียว”
วรันธาราเห็นกล่องกำมะหยี่ในมือใหญ่ก็พอจะเดาได้ หล่อนร้องไห้จนตัวโยน
“เควิน...”
“ไม่เห็นต้องดีใจจนร้องไห้ขนาดนี้เลยทูนหัว”
ชายหนุ่มยื่นมือมาเกลี่ยหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงเข้าไปจูบปากเบาๆ
“น้ำตาของคุณ ทำให้ผมรู้สึก
