“เควินกลับมาถึงบ้านหรือยังเดซี่”
แคลอรีน่าถามถึงบุตรชายด้วยความเป็นห่วงเพราะตั้งแต่กลับมาจากวอชิงตันเมื่อหนึ่งเดือนก่อนจนถึงวันนี้ รอยยิ้มของเควินเป็นสิ่งเดียวที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
หล่อนเคยคิดเสมอว่าถ้าไม่มีวรันธารา ไม่มีผู้หญิงคนนั้นในชีวิตของ เควินอีก แล้วทุกอย่างจะจบลงอย่างสมบูรณ์ แต่มันกลับตรงกันข้าม เพราะ เควินยิ่งห่างเหินจากหล่อนมากขึ้น และมากขึ้นจนน่ากลัว
“กลับมาตั้งแต่ตอนห้าโมงเย็นแล้วค่ะ”
“เดี๋ยวนี้เควินกลับบ้านเร็วเสมอเลยนะ”
“กลับมาเร็ว และก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องนอน หรือไม่งั้นก็มักจะไปนั่งดื่มเหล้าอยู่ที่ริมสระ...”
แคลอรีน่าเหลือบตามองป้าเดซี่ ก่อนจะถอนใจออกมา “คงต้องใช้เวลาอีกหน่อย เควินจะต้องดีขึ้นแน่”
“แต่มันตั้งหนึ่งเดือนแล้วนะคะที่คุณเคนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ เดินได้ กินได้ ทำงานได้ แต่ไม่มีความรู้สึก”
“มันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
“คุณแคลอรีน่าเป็นแม่น่าจะรู้ดีนะคะว่า คุณเค
