“น้ำค่ะคุณเคน”
ป้าเดซี่รีบส่งแก้วน้ำให้กับเจ้านาย และรีบเสื้อสูทมาถือเอาไว้
“ขอบคุณครับ”
เควินกล่าวสั้นๆ แต่ไม่รับน้ำไปดื่ม ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปในตัวตึกแทน ป้าเดซี่รีบส่งแก้วน้ำให้กับเด็กรับใช้ข้างตัว และรีบวิ่งตามเควินไปติดๆ
“เอ่อ วันนี้คุณเคนจะรับประทานมื้อค่ำที่ห้องอาหารไหมคะ”
“ไม่ครับ”
เควินตอบสั้นๆ อีกเช่นเคย ขณะก้าวยาวๆ ผ่านห้องรับแขกมุ่งหน้าขึ้นตรงไปยังบันไดที่ตกแต่งเอาไว้หรูหรา
“แต่ว่า... คุณแคลอรีน่าอยากให้คุณเคนร่วมโต๊ะด้วยนะคะ”
คราวนี้เควินหยุดเดิน และหันกลับมาเผชิญหน้ากับป้าเดซี่กะหันทันเลยทีเดียว
“ผมจะดื่มเหล้าบนห้อง ชัดเจนไหมครับป้าเดซี่”
“ชัด... ชัดเจนค่ะ แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ครับ”
แม้น้ำเสียงของเควินจะแผ่วเบา แต่สายตากลับจริงจังและดุดันจนน่ากลัว
ป้าเดซี่จึงจำต้องก้มหน้ารับคำสั่ง “ค่ะ ได้ค่ะ”
เควินไม่ได้กล่าวอะไรอีกนอกจากหมุนตัวและก้าวหายไป
“เฮ้ออออ...”
