04

ขอจันทร์กำลังนั่งทำตัวไม่ถูกอยู่ที่คอนโดหรูแห่งหนึ่ง ตามที่คนมาส่งกล่าวบอกเอาไว้กับเธอแล้วจากไปแบบเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมอีก ทั้งยังไม่เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องอะไรกันแน่ที่ตัวเองต้องโดนระเห็จให้ออกมาจากบ้านอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว คิดได้ดังนั้นน้ำตาที่แห้งเหือดตอนร้องไห้กอดแข้งขาบิดาเอาไว้ด้วยความไม่อยากออกไปจากบ้านก็ไหลรินลงมาอีกครั้ง ไม่นับรวมที่จะไม่ได้อยู่กับพี่เลี้ยงอย่างตะวันเช่นเมื่อก่อนแล้ว น่าเสียดายที่เธอไม่เคยสอบถามที่อยู่ของอีกคนเอาไว้เลย แต่แล้วอย่างไรเพราะขอจันทร์ไม่ได้มีทรัพย์สินอะไรที่ติดตัวมา แถมตายังมองไม่เห็นอีก “การแต่งงานกับฉันมันทำให้เธอต้องผิดหวังขนาดนั้นเลยเหรอ” “พี่เพลิง...” เรือนกายบอบบางแข็งทื่อเมื่อไม่ได้รู้สึกถึงการมาของใครบางคน ที่ขอจันทร์กำลังไม่กล้าสู้หน้า เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นไม่รู้ว่าตัวเองได้ลงมือกับผู้เป็นพี่สาวจริงหรือไม่ ถ้าหากทำจริงก็ไม่แปลกที่ชายหนุ่มซึ่งเธอจำใบหน้าได้แค่ในวัยเด็กอย่างเลือนลางนั้นจะนึกเกลียดชังกัน เขาใจดีกับขอจันทร์มาตลอด นั่นทำเอาเธอใจหายและตั้งรับไม่ทันเลยสักนิด “เราไม่ได้สนิทกันขนาดที่เธอจะมาเรียกฉันว่าพี่ได้อีก” “ละ...แล้วพาขอจันทร์มาที่นี่ทำไมคะ” “เรือนหอยังไม่เสร็จ หวังว่าเธอจะอยู่ที่นี่ได้โดยที่ไม่ต้องมีใครคอยปรนนิบัติดูแลนะ เพราะแค่ให้ฉันเงินลงทุนต่อกับบริษัทพ่อของเธอที่กำลังจะเจ๊งไปมันก็มากพอแล้ว” “ขอจันทร์ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณเพลิงกัลป์ค่ะ ได้โปรด—” “แล้วคนพิการแบบเธอสามารถช่วยเหลืออะไรธุรกิจพ่อตัวเองได้ไหม” ชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงคุยกับคนที่มีดวงตาเหม่อลอยอดที่จะเหยียดยิ้มออกมาไม่ได้ เนื่องจากทางเดียวที่เธอทำได้ในตอนนี้คือการแต่งงานกับเขา ยอมให้บิดาขายหญิงสาวกินเพื่อเลี้ยงอดีตเมียน้อยกับลูกติดที่ยังเรียนไม่จบและทำตัวไฮโซไปวัน ๆ ขนาดเพียงแค่เริ่มต้นเขาก็ได้เห็นน้ำตาของขอจันทร์จนเนื้อเต้นไปเสียหมด ก่อนเพลิงกัลป์จะโน้มตัวลงไปกระซิบประโยคทิ่มแทงให้เราได้ยินกันเพียงสองคน “ฮึก... ออกไปให้ห่างเดี๋ยวนี้ค่ะ” “นอกจากโดนพ่อตัวเองเอามาเล่ขายให้แฟนพี่สาวอย่างฉันรับทำเมียเพิ่ม” “ขอจันทร์ไม่เป็นค่ะ! ขอจันทร์ไม่อยากแต่งกับคุณ อึก... จะไม่มีทางทรยศพี่พาจันทร์เด็ดขาด” “แล้วคิดว่าฉันจะทรยศคนรักของตัวเองหรือยังไงขอจันทร์ อย่ามาพูดให้มันดูตลกหน่อยเลย อย่างมากสุดเธอก็เป็นได้แค่ตัวแทนของพาจันทร์นั่นแหละ จำใส่หัวเอาไว้ด้วย!” “ขอจันทร์ไม่ได้ทำพี่ค่ะ ฮึก... ไม่ได้ทำ” “อย่ามาบีบน้ำตาใส่ฉัน เพราะมันไม่ได้ผล ในเมื่อฉันเอาผิดเด็กเลี้ยงแกะอย่างเธอไม่ได้ ก็อย่างหวังว่าชีวิตนี้เธอจะมีความสุขอีกเลยขอจันทร์!” หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวยามได้ยินคนที่เดินออกจากห้องไปปิดประตูดังลั่น นั่นแปลว่าคืนนี้เธอคงจะถูกทิ้งเอาไว้ให้อยู่ที่นี่เพียงลำพัง แน่นอนว่าความกลัวย่อมมีอยู่มาก เนื่องจากขอจันทร์ยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ไหนจะยังไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันอีกเพราะพี่เลี้ยงโดนไล่ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ หญิงสาวที่ดวงตามืดบอดเลยทำได้เพียงนั่งร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ เพื่อรอเวลาให้เขากลับเข้ามาอีกครั้ง อาจจะเป็นพรุ่งนี้ หรือถ้าเพลิงกัลป์ไม่กลับมาเลยเธอก็คงจะต้องหาวิธีช่วยเหลือตัวเองให้รอดพ้นจากสถานการณ์เอาเอง “ป้าว่ายังไงนะคะ” อิงดาวเพื่อนคนเดียวของขอจันทร์คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างคนที่กำลังไม่เชื่อหู เธอมีงานด่วนที่ต่างจังหวัดเพียงไม่กี่วัน กลับกรุงเทพมาปรากฏว่าเพื่อนสนิทต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว หญิงสาวจะดีใจมากถ้าเพื่อนตนเองนั้นสามารถใช้ชีวิตได้อย่างคนปกติทั่วไป ไม่ต้องอดทนอยู่ในที่เส็งเคร็งซึ่งเต็มไปด้วยปลิงดูดเลือดเช่นนี้อีก ทว่าเพื่อนเธอตาบอด ไม่ได้มองเห็นอย่างคนปกติ แล้วผู้เป็นบิดายังกล้ายกให้คนอื่นหน้าตาเฉยอีก ไม่รู้จะใจดําอํามหิตไปถึงไหน “คุณหนูขอจันทร์ย้ายออกไปอยู่กับสามีเมื่อวานนี้เองค่ะ” “สามี! ผัวน่ะเหรอคะ จะบ้ากันไปหมดแล้วหรือไง ขอจันทร์มันเคยมีแฟนที่ไหน จู่ ๆ มามีสามีเนี่ยนะ ป้าจะให้หนูเชื่อก็ควายแล้วค่ะ” “จริง ๆ ค่ะคุณอิงดาว เมื่อวานดิฉันเห็นรถของบ้านคุณเปรมมารับคุณหนูไปจริง ๆ ค่ะ” “คุณเปรม?หมายถึงพ่อของคุณเพลิงกัลป์น่ะเหรอคะ” “ใช่ค่ะ ๆ” “ฉิบหาย มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย” นักข่าวสาวปล่อยมือจากการเกาะรั้วบ้านหลังโตคุยกับแม่บ้านคนคุ้นหน้าคุ้นตา ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปขึ้นรถยนต์ เรื่องพี่สาวฝาแฝดของขอจันทร์ก็ว่าช็อกแล้ว ยังต้องมาช็อกเรื่องสามีของเพื่อนสนิทอีก แบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร ขอจันทร์แย่งแฟนพี่ตัวเองหรือ จะบ้าไปกันใหญ่แล้ว ทว่าตอนนี้เธอต้องหาที่อยู่ขอจันทร์ให้ได้ก่อน ไม่ใช่ว่าโดนหมาบ้าแบบเพลิงกัลป์เอาไปต้มยำทำแกงแล้วหรือป่านนี้ “ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ” เพลิงกัลป์ที่ยังอารมณ์คุกรุ่นอยู่ทำเพียงปรายตามองหญิงสาวที่อาจหาญเดินมาเอ่ยความต้องการตามตรง เพื่อเป็นมารยาทก่อนจะถือวิสาสะหย่อนตัวลงนั่งข้างกายเขาอย่างหน้าตาเฉย แต่เหตุการณ์ดังกล่าวก็ทำให้อดีตนักล่าที่เลือกจะถอดเขี้ยวถอดเล็บนั้นชินชากับมันอยู่มาก ขอแค่อีกฝ่ายไม่เส้นกันเป็นพอ “ขอตัวที่แรงกว่านี้หน่อย” “ได้ครับคุณเพลิงกัลป์” “มาบ่อยจนบาร์เทนเดอร์จำชื่อได้เลยเหรอคะ” “ใช่เรื่องของเธอหรือเปล่า” มือหนาเคาะบุหรี่ลงที่รอง เขาเลือกที่จะออกมาดื่มเพราะกำลังเครียดกับเรื่องราวทุกอย่างในตอนนี้อยู่แท้ ๆ ยังต้องมารำคาญลูกค้าในร้านที่ตัวเองเป็นหุ้นส่วนอยู่อีกหรือ “งั้นพูดตามตรงเลยนะคะ คุณโสดไหม ฉันสนใจคุณมากค่ะ อยากไปต่อด้วยการหน่อยไหมคะ” “เท่าไหร่” “ฉันไม่ได้ขายค่ะ แค่สนใจวันไนท์กับคุณ หรือมากนั้นก็ไม่ติดอะไร” “หมายถึงเท่าไหร่ ถึงจะลุกออกไปสักที” กว่าจะสลัดผู้หญิงน่ารำคาญแบบนั้นออกไปได้ชายหนุ่มก็กลับเข้าคอนโดมาตอนนาฬิกาเดินหน้าเข้าวันใหม่เสียแล้ว กลิ่นเหล้าที่รุนแรงบ่งบอกว่าเขายังเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่มาก ขนาดที่ว่าต้องแต่งกับขอจันทร์เพียงแค่ในนามเพลิงกัลป์ยังนึกรังเกียจตัวเองขนาดนี้ ฉะนั้นเป็นไปได้เขาคงจะไม่แตะต้องหญิงสาวเกินจำเป็น ทั้งที่เมื่อก่อนเคยเอ็นดูเด็กคนนี้มากแท้ ๆ แต่โชคชะตาก็ดันตลกร้าย “ทำไมมานอนตรงนี้” เขาถอนหายใจออกมาเมื่อลืมนึกไปว่าอีกฝ่ายนั้นตาบอด ทิ้งเอาไว้แบบนั้นก็คงจะอยู่แบบนั้น ทั้งความนิ่งงันของเธอเริ่มทำให้ชายหนุ่มใจไม่ดี ไม่ใช่ว่าคนที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาเป็นอะไรไปก่อนที่เขายังไม่ทันได้เริ่มหรือ “ขอจันทร์ตื่น! ห้ามมาตายในห้องฉันเด็ดขาด” “อื้อ...” เพลิงกัลป์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นคนตรงหน้านั้นมีปฏิกิริยาตอบสนอง ทว่ามือที่กำลังจะกระชากเรียวแขนเล็กของคนที่มีดวงตาไร้แววนั้นให้ลุกขึ้นมาคุยกันดี ๆ กลับต้องชะงักไป “ทำไมถึงตัวร้อนแบบนี้”