05

“เกิดอะไรขึ้นวะ น้องเป็นอะไร แล้วมึงให้กูตามหมอมาทำไม” ราชันเองก็ไม่รู้ว่าต้องยิงคำถามไหนใส่เพื่อนที่เพิ่งเปิดประตูห้องให้ตนเองก่อนเช่นกัน เนื่องจากมีความเป็นห่วงฝาแฝดของคนรักเพลิงกัลป์อยู่มาก ยิ่งกับสถานการณ์ตอนนี้บอกเลยว่าเขาไม่ค่อยจะไว้ใจเพื่อนตรงหน้าเท่าไหร่ กลัวมันบ้าบิ่นทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด ขนาดวันแรกที่พาขอจันทร์มาอยู่ด้วยก็ต้องตามตัวหมอแล้ว “ขอจันทร์!” คนที่พยายามสุดชีวิตเพื่อจะหาที่อยู่ปัจจุบันของเพื่อนสนิทถือวิสาสะแทรกตัวเข้าไปในห้องพักหรู เป็นโชคดีของอิงดาวมากที่รู้จักกับราชันเป็นส่วนตัวอยู่แล้ว ด้วยสกิลนักข่าวสาวซึ่งพบเจอคนมาหลากหลายรูปแบบจึงสามารถพูดหว่านล้อมให้ชายหนุ่มเจ้าของธุรกิจสถานบันเทิงพามาที่นี่ได้สำเร็จ แต่เรื่องที่เพิ่งจะรู้พร้อมกันกับราชันบนรถคือขอจันทร์เหมือนจะมีไข้ตั้งแต่เมื่อคืน “อิง... อิงดาวเหรอ” คนป่วยที่ไม่รู้ว่าถูกพาตัวมานอนบนเตียงนุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่รีบเปล่งเสียงเรียกเพื่อนทันทียามประสาทสัมผัสการได้ยินยังทำงานอยู่ ทั้งตอนนี้ยังรู้สึกว่าไม่ได้ทรมานเท่าเมื่อคืน หลังจากโดนเจ้าของคอนโดปล่อยเอาไว้แบบนั้น ขอจันทร์ที่ร้องไห้จนเหนื่อยก็พยายามเดินสำรวจรอบห้องด้วยความระมัดระวังแล้ว หากแต่ก็ไม่พบอะไรที่สามารถรับประทานประทังความหิวจากการอดข้าวมาทั้งวันได้ มีเพียงน้ำเปล่าในตู้เย็นที่เธอคลำเปิดเจอพอดีจึงเอามานั่งดื่มเพื่อดับกระหาย คิดได้ดั่งนั้นน้ำตาก็ไหลอาบแก้มกลมขึ้นมาอีกครั้ง “เออ กูเอง มึงเป็นยังไงบ้าง” อิงดาวรีบไถลตัวเข้าไปหาขอจันทร์ที่เหมือนคนกำลังละเมอยื่นไม้ยื่นมือขึ้นมาราวกับกำลังต้องการจะขอความช่วยเหลือ นั่นทำเอาเธอถึงกับต้องหันไปมองเจ้าของห้องด้วยสายตาไม่ชอบใจ พาเพื่อนอิงดาวออกมาจากบ้านเพียงแค่ไม่กี่วันก็เป็นขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษามารยาทนักข่าวสาวคงจะด่ากราดโดยที่ไม่ต้องรอฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น “คุณราชันคะ ช่วยหาน้ำให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ที่จะใช้เช็ดตัวได้น่ะค่ะ ขอจันทร์ยังตัวร้อนอยู่เลย เดี๋ยวฉันจะเช็ดตัวให้อีกหน่อยค่ะ” “ครับ รอสักครู่นะครับ ผมโทรตามคุณหมอให้แล้วด้วย คาดว่าไม่นานก็คงจะมาถึง” “ขอบคุณมากค่ะ” ราชันมองเจ้าของคอนโดตาเขียวอย่างคาดโทษซึ่งอีกฝ่ายทำเพียงแค่ไหวไหล่ นั่งเอนกายไปกับเก้าอี้มองพวกเขาที่กำลังเดินวุ่นเนื่องจากกลัวว่าคนที่ดวงตามองไม่เห็นนั้นจะเป็นอะไรไปก่อน ขนาดยังไม่แต่งเพื่อนตัวดีก็ทำกับขอจันทร์ถึงเพียงนี้แล้ว เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าแต่งกันไปหญิงสาวต้องเจออะไรบ้าง ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วนำสิ่งที่อิงดาวขอมาวางให้ “ได้แล้วครับ” “ค่ะ รบกวนพวกคุณออกไปจากห้องนี้ก่อนะคะ” ราชันพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ดึงรั้งเพื่อนสนิทให้ลุกตามกันมาด้านนอก ชายหนุ่มที่มีรอยสักอยู่บริเวณลำคอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อที่จะควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองไม่ให้ต่อยเพลิงกัลป์ไปสักหมัด ทั้งหัวใจก็สั่นระริกไปเสียหมด “เป็นบ้าอะไรของมึงวะเพลิง ทำไมน้องถึงเป็นแบบนี้” “มันไม่ใช่ความผิดกู ไม่ต้องมามองหน้ากูแบบนั้น” “ไอ้เวรเอ๊ย! แล้วมันความผิดใคร ถ้าเกิดว่าน้องช็อกขึ้นมาล่ะ แบบนั้นมึงถึงจะพอใจใช่ไหมวะ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่ได้ยินมา มึงก็อย่าลืมนะว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องทะเลาะกันแล้วจบลงแบบนี้ ถ้าวันนั้นแฟนมึงไม่โกหกขอจันทร์เรื่องตา ป่านนี้มึงคงจะได้แต่งงานกันไปแล้วมั้ง นอกเสียจากว่าพาจันทร์จะไม่อยากแต่งกับมึง!” “พูดเหี้ยอะไรของมึงวะ ต่อให้ขอจันทร์จะไม่ได้ทำโดยตรง แล้วคิดว่าจะไม่มีส่วนผิดในเรื่องนี้เลยหรือยังไง จะเอาความตาบอดของเธอมาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจแค่นั้นเหรอวะ แม่ง ถ้ามันง่ายขนาดนั้นกูคงเอาคืนด้วยการขับรถชนเธอคืนให้ตายไปนานแล้ว แต่มันก็ง่ายจริง ๆ นั่นแหละ แค่แกล้งลืมกับบีบน้ำตานิดหน่อยก็ไม่มีใครอยากจะเอาผิดอะไรกับคนพิการแล้ว!” “ไอ้เหี้ยเพลิง!” ราชันปล่อยหมัดหนัก ๆ เข้าใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนด้วยความสุดจะทน ไม่รู้ทำไมมันถึงกล้าพูดเรื่องเลวทรามเช่นนี้ออกมาให้เขาได้ยิน เพลิงกัลป์นิ่งไปราวกับเพิ่งได้สติว่าตัวเองนั้นพูดอะไรออกไป ยอมรับว่าเขามีความเครียดสะสมมาตลอดตั้งแต่เกิดเรื่อง ไม่นับรวมเรื่องงานที่จู่ ๆ ก็เกิดปัญหาตามมาให้แก้อีกมากมาย จึงไม่ไตร่ตรองในสิ่งที่เอ่ยออกไปยามได้ยินประโยคแทงใจดำของเพื่อนเข้า และช่วงหลังมาก่อนจะเกิดอุบัติเหตุเขาก็พอจะสัมผัสได้ว่าพาจันทร์มีบางอย่างเปลี่ยนไป หากแต่รักมากเพลิงกัลป์จึงทำเป็นหลับหูหลับตา “ทำอะไรกันคะ! พวกคุณเป็นบ้ากันไปหมดแล้วหรือยังไง” นักข่าวสาวที่เช็ดตัวให้ขอจันทร์เสร็จได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากอีกด้านของห้องก็ต้องรีบวิ่งหน้าตั้งมาดูว่าเรื่องอะไรขึ้น พบเป็นเจ้าของคอนโดซึ่งกำลังเลือดไหลออกมาจากมุมปาก และราชันที่จ้องเขม็งเพื่อนตัวเองอยู่ ก่อนจะหันมาตอบคำถามอิงดาว “ไม่มีอะไรครับ ว่าแต่ขอจันทร์เป็นยังไงบ้าง อยากได้อะไรเพิ่มอีกไหมครับ เดี๋ยวผมหาให้” “หมอค่ะ หมอคุณถึงไหนแล้ว” “เดี๋ยวจะโทรตามให้อีกรอบนะครับ” “ขอฉันใช้ครัวด้วยค่ะ จะทำข้าวต้มให้เพื่อนฉันทาน ดูแล้วคงจะไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อวาน” “ครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ” ไม่รู้ว่าราชันต้องรู้สึกผิดกับเรื่องไหนที่เพื่อนตัวเองทำก่อน ส่งผลให้เขาไม่ได้มองหน้าเพลิงกัลป์อีก ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นแล้วหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาตามบุคลากรทางการแพทย์อีกครั้ง ขอจันทร์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งทุกอย่างก็อยู่ในความเงียบสงบจนไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าใด จำได้แค่ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันแว่วเข้ามาให้ได้ยินก่อนจะโดนอิงดาวบังคับให้ทานข้าวต้มแล้วหลับไปหลังจากที่หมอเข้ามาตรวจอาการเสร็จ เธออาจจะทำผิดต่อพี่สาวจริงดั่งที่อีกคนเอาแต่คอยยัดเยียดให้ก็ได้ เช่นนั้นปล่อยขอจันทร์ให้ไปตามทางของตัวเองไม่ดีกว่าหรือ แต่ก็คงจะทำแบบนั้นไม่ได้เพราะผู้เป็นบิดายกเธอให้เพลิงกัลป์แทนพาจันทร์ที่นอนไม่ได้สติอยู่ แล้วมันต้องนานแค่ไหนถึงจะสมใจอีกฝ่ายที่ขอจันทร์ต้องอยู่อย่างทรมานใจเช่นนี้ “ความจริงเรือนหอยังไม่เสร็จดี แต่ฉันจะพาเธอเข้าไปอยู่ก่อนจะได้ชิน” “อิงล่ะคะ อิงไปไหนแล้ว” คนที่ดวงตามองไม่เห็นแอบสะดุ้งอยู่เล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเย็นชาของชายเจ้าของห้อง ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาเงียบ ๆ โดยไม่บอกกล่าว “ทุกคนมีหน้าที่ต้องทำ จะให้เขาอยู่เฝ้าตัวภาระอย่างเธอไปตลอดก็ไม่ได้ไหม” ความจริงคือเพลิงกัลป์ไล่ทั้งสองคนนั้นกลับบ้านไปแล้วต่างหาก เพราะถ้าให้มาอยู่นั่งมองหน้ากดดันกันมันก็ไม่ใช่เรื่อง เนื่องจากอย่างไรเขาก็ไม่เปลี่ยนใจที่จะแต่งกับขอจันทร์โดยเด็ดขาด และจะหาความจริงเรื่องวันนั้นให้จนได้ แปลกเป็นอย่างมากเพราะแม้แต่กล้องหน้ารถที่ควรมีก็ยังไม่มี ไม่เช่นนั้นก็คงจะได้รู้ไปแล้วว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฝาแฝดคุยอะไรกันแน่ถึงได้ทะเลาะกันใหญ่โต “ค่ะ” “ฉันถามเธอจริง ๆ นะขอจันทร์ เธอจำเรื่องวันนั้นไม่ได้เลยเหรอ” หญิงสาวส่ายศีรษะให้เป็นคำตอบยามได้ยินคำถามที่ฟังดูน้ำเสียงจะอ่อนลงให้กันมากกว่าทุกที พอลองนึกดูดี ๆ ก็ไม่ได้มีแต่ความทรงจำวันนั้นที่หายไปเพราะมีหลายช่วงอยู่เหมือนกันที่เธอจำอะไรไม่ได้ และขอจันทร์กลัวที่สุดคือหากวันใดวันหนึ่งที่เธอจำทุกอย่างได้แล้วเกิดว่าเป็นตนเองที่ตั้งใจทำร้ายพาจันทร์จริง ๆ เธอคงจะเสียใจมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ “ฉันจะทำยังไงกับเธอดีขอจันทร์” “ขอโทษค่ะ... เราต้องขอโทษคุณจริง ๆ” “งั้นก็ช่วยเจ็บ ทรมาน ให้ได้ครึ่งหนึ่งของฉันสิขอจันทร์ ถ้าฉันพอใจเมื่อไหร่จะปล่อยเธอไปเอง” เพลิงกัลป์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เช่นเดียวกันกับขอจันทร์ที่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่