08

“เธอพูดว่าอะไรนะ?” เพลิงกัลป์ที่ให้คนมาเก็บข้าวของส่วนหนึ่งเพื่อเตรียมย้ายออกไปอยู่เรือนหออย่างเต็มรูปแบบซึ่งเพิ่งเนรมิตเสร็จไปได้ไม่นานคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน หรืออีกฝ่ายเห็นเขาใจดีด้วยตั้งแต่จดทะเบียนสมรสกันมาเลยคิดว่าจะเอาแต่ใจอย่างไรก็ได้ “ไหน ๆ คุณเพลิงกัลป์ก็ให้เราอยู่เป็นตัวแทนของพี่เฉย ๆ ฉะนั้นมันไม่มีความจำเป็นอะไรเลยที่จะไปอยู่ในที่แบบนั้น ซึ่งมีแค่คนที่รักกันทำ” มือเล็กขยุ้มเข้าหากันขณะที่เอ่ยบอกความต้องการของตัวเองออกไป อาจจะจริงแบบที่ชายหนุ่มพูดว่าความอาจหาญของเธอนั้นมาจากการที่เขาเริ่มผ่อนปรนเปลวเพลิงเกรี้ยวกราดดั่งในตอนแรกลงให้ เพราะหลังจากวันที่ได้ไปนั่งเฝ้าสามีในนามทำงานคราวก่อนจนเผลอหลับไปก็เป็นเขาที่พาขอจันทร์กลับมาส่งถึงห้องนอนส่วนตัว รวมถึงบอกเลขาคนสนิทให้ดูแลเธอเป็นอย่างดี ผิดกลับวันแรกที่เขาปล่อยหญิงสาวตาบอดทนหิวอยู่ในห้องกว้าง และเรือนหอก็เป็นเพียงฉากหน้าที่ไม่ให้คนอื่นที่รับรู้เรื่องของเราเอาไปติฉินนินทาได้ เช่นนั้นหากเพลิงกัลป์แค่อยากที่จะจับตามองขอจันทร์อยู่ที่นี่ก็คงจะไม่ต่าง ทั้งยังไม่ได้ลำบากอะไรมากมาย เพียงแค่เธอต้องช่วยเหลือตัวเองให้มากกว่าตอนที่อยู่บ้านเดิมก็เท่านั้น “ดี เพราะฉันก็อยากจะย้ายไปอยู่กับคนที่ฉันรักเหมือนกัน รู้หรือเปล่าว่าก่อนเกิดเรื่องฉันดีใจมากแค่ไหนที่จะได้ขอพาจันทร์แต่งงาน แต่ทุกอย่างมันก็พังลงเพราะความเอาแต่ใจของเธอ ขอจันทร์” “ขอโทษค่ะ ที่ต้องบอกเหมือนเดิมว่าเราไม่รู้อะไรเลย” “แม่งเอ้ย!” เพลิงกัลป์สบถออกมาด้วยความหัวเสีย เขาโยนกระเป๋าที่เตรียมพร้อมในตอนแรกซึ่งเป็นของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบเฉยทิ้งลงพื้นพรมโดยเฉียดขอจันทร์ไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น ต้องบอกตามตรงเลยว่าเขาอยากที่จะเดินไปกระชากคอเสื้อคนตาบอดมาเขย่าถามตั้งแต่วันแรกแล้วว่าเป็นอะไรทำไมถึงกล้าทำกับพี่สาวฝาแฝดตัวเองขนาดนั้น ทว่าก็คงจะดูเหมือนรังแกคนที่ไม่มีทางสู้ “ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตายคามือจริง ๆ ขอจันทร์” “ถ้าคุณทำไม่ได้ก็อย่าพูดเลยค่ะ” แม้จะสั่นเทาไปด้วยความกลัวจากสถานการณ์เมื่อครู่ แต่ถ้าขอจันทร์ยังนิ่งเฉยให้เขาเอาแต่กล่าววาจาทิ่มแทงทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวก็คงจะไม่ได้ ในเมื่อเธอยังไม่รู้ความจริงว่าตัวเองได้ทำเรื่องดั่งโดนกล่าวหาไปหรือไม่ก็จะลองขอสู้กับเปลวเพลิงตรงหน้าสักตั้ง “เธอท้าฉัน?” “เราแค่พูดตามความจริงค่ะ” “งั้นเป็นชู้กับฉันไหมขอจันทร์ เป็นชู้กับแฟนพี่สาวตัวเอง แบบนั้นคงจะทำให้เธอรังเกียจตัวเองจนอยากที่จะตาย ๆ จากโลกใบนี้ไป” “ยะ...อย่านะคะ!” หญิงสาวดวงตามืดบอดเสียหลักล้มไปกลับโซฟาตัวใหญ่ตามแรงผลักโดยไม่รู้ทิศอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงคร่อมทับตามมาเพียงชั่วพริบตา นั่นทำเอาขอจันทร์ที่ปากเก่งในตอนแรกเนื้อตัวสั่นเทาคล้ายลูกนก รีบตะเกียกตะกายหนีจากคนที่เธอคิดว่าคงจะเสียสติไปแล้วจริง ๆ และเกือบจะตกโซฟาตัวใหญ่หากไม่ได้ชายหนุ่มคว้าเอวคอดไว้ได้ทัน “กลัวเป็นเหมือนกันเหรอ” “ฮึก... คุณเล่นอะไรคะ คุณทำแบบนี้ทำไม!” น้ำตาสีใสไหลเกลือกกลิ้งลงมาอาบแก้มกลมด้วยความตกใจในตอนแรก ขอจันทร์ยอมรับว่าตลอดเวลาที่ได้รู้จักเพลิงกัลป์มานั้นเธอมีความรู้สึกดี ๆ ให้อีกฝ่าย ทว่าด้วยความที่ตัวเองนั้นตาบอดจึงไม่มีความกล้าที่จะสารภาพความในใจออกไป และคิดว่าคงจะทำได้แค่คอยรับฟังเรื่องราวของเขาผ่านพี่เลี้ยงคนสนิทซึ่งเล่าให้ฟังอยู่เป็นประจำ ว่าเพลิงกัลป์นั้นแวะเวียนมาทำธุระอะไรที่บ้านเธอบ้าง วันนี้เขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบบไหน พี่ชายใจดีคนนั้นจะเปลี่ยนไปจากความทรงจำขอจันทร์ในวัยเด็กมากหรือไม่ จนกระทั่งวันเวลาหมุนผ่านเวียนไป ขอจันทร์ดีใจเป็นอย่างมาที่ช่วงนี้ชายหนุ่มมาที่บ้านบ่อย ทั้งยังมีของติดไม้ติดมือมาฝากคนพิการทางสายตาแบบเธออยู่เป็นประจำ หากแต่ความหวังที่จะได้รู้สึกดี ๆ กับเพลิงกัลป์ไปเรื่อย ๆ นั้นก็ต้องจบลงในวันที่ขอจันทร์เผลอไปได้ยินชายหนุ่มที่ตัวเองแอบมีใจให้เอ่ยสารภาพความรู้สึกกับพี่สาวของตัวเองออกมา มือไม้ของเธอสั่นเทา แต่อย่างไรก็ต้องดีใจกับคนทั้งสองซึ่งมีความสมเหมาะกันเป็นอย่างมาก ฉะนั้นการได้มาอยู่แทนที่พาจันทร์จึงเป็นเรื่องที่เธอต้องระวังหัวใจเจ้ากรรมตัวเองเป็นอย่างมากเพื่อไม่ให้เขาจับได้ ตลกร้ายเหมือนเพราะหากอุบัติเหตุคราวนั้นส่งผลให้คนเราไม่อยากจะจำช่วงเวลาที่แย่ ๆ อย่างไรสมองเธอถึงไม่นับรวมการแอบรักในครั้งนี้ไปด้วย ขอจันทร์จะได้ไม่รู้สึกผิดกับพาจันทร์ที่เธอเองก็รักมากเหมือนในตอนนี้ ทั้งเหตุการณ์เมื่อสักครู่ก็เพิ่งทำให้เธอเข้าใจว่าชายหนุ่มนั้นแค่อยากแกล้งเพื่อให้ขอจันทร์กลัวเขาเล่น ๆ ถึงยอมผละออกห่างไปโดยง่าย พร้อมทั้งช่วยให้หญิงสาวดวงตามือบอดแบบเธอไม่ให้ตกลงไปบาดเจ็บอีกด้วย “ฉันไม่เคยเล่น ฉันอยากทำให้เธอเจ็บ เจ็บเจียนตายได้ยิ่งดีขอจันทร์ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าลึก ๆ เธอเองรู้สึกยังไง แต่ก็ต้องขอโทษด้วยที่ฉันไม่เคยคิดจะปันใจให้ใครอื่นนอกจากพาจันทร์ รู้แบบนี้แล้วถ้าย้อนกลับไปได้เธอยังคิดที่จะทำร้ายพี่สาวตัวเองอยู่อีกหรือเปล่า เพราะต่อให้เขาตายไปยังไงฉันก็ไม่มีวันที่จะหันไปสนใจคนอย่างเธอ” ความเร็วของรถยนต์สามารถทำให้เพลิงกัลป์มาถึงโรงพยาบาลชั้นนำได้ไม่นานในเวลาต่อมา มันมักจะเป็นแบบนี้ซ้ำ ๆ ตั้งแต่เกิดเรื่อง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาเป็นคนไม่ชอบสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างมาก แต่ในเมื่อมีคนที่ตัวเองรักนอนไม่ได้สติอยู่ที่นี่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธความกลัวอะไรได้ “คุณเพลิงกัลป์สวัสดีค่ะ วันนี้มาดึกเชียวนะคะ งานเยอะเหรอคะ” “นิดหน่อยครับ ตามสบายได้เลยนะครับ วันนี้ผมว่าจะอยู่นานหน่อย” “ค่ะ งั้นมีอะไรสามารถเรียกได้ตลอดเลยนะคะ” พยาบาลสาวที่ถูกคนตรงหน้าจ้างวานมาพิเศษเพื่อให้ดูแลพาจันทร์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินออกไปเพื่อให้เวลาส่วนตัวของญาติผู้ป่วย ซึ่งนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรามาหลายเดือนแล้วจนหล่อนนึกเห็นใจ ได้ข่าวว่าทั้งสองคนกำลังจะแต่งงานกันแท้ ๆ แต่ดันมาเกิดเรื่องแบบนี้เสียก่อน จะบอกตั้งแต่ทำงานมานั้นเริ่มว่าชินชากับความสัจธรรมแล้วก็ยังรู้สึกสงสารชายหนุ่มอยู่ดี เนื่องจากมาแล้วเขาก็เอาแต่นั่งร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ “วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ ผมเอาดอกไม้ที่พาชอบมาให้ด้วยนะครับ เดี๋ยวผมเปลี่ยนให้” ชายหนุ่มคิ้วขมวดยามมองไปเห็นดอกไม้ในแจกันถูกเปลี่ยนใหม่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่ก็คงจะเป็นของเพื่อนไม่กี่คนของพาจันทร์ซึ่งรู้เรื่องแล้วแวะเข้ามาเยี่ยม มือหนาลูบศีรษะของคนที่ไม่ยอมตื่นขึ้นมาคุยกันเสียที ทั้งสายระโยงระยางก็สามารถทำให้เพลิงกัลป์เจ็บปวดอยู่ทุกครั้งที่ต้องเห็นมัน หากเป็นไปได้เขาก็อยากที่จะเจ็บแทนคนรัก ให้พาจันทร์ได้กลับมามีชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากจะใช้ “ผมมีเรื่องจะสารภาพกับพาด้วยนะครับ หวังว่าพาคงจะไม่โกรธกัน ผมจดทะเบียนสมรสกับขอจันทร์ เพื่อที่จะช่วยที่บ้านของพา ผมไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือเปล่าที่ทำแบบนี้ แต่ตอนนั้นผมคงจะใช้ความโกรธและอารมณ์เป็นตัวนำพามากไป ผมอยากให้คนที่เขาทำพาเป็นแบบนี้ได้รู้สึกเจ็บมากกว่าหลายเท่า แต่กลับเป็นผมเองที่รู้สึกเจ็บกว่า เราทะเลาะกันทุกวันเลยครับ ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้ทั้งที่ตัวเองก็มีส่วนผิด ได้โปรดเถอะพา ตื่นมาให้คำตอบผมได้ไหม ตื่นมาอยู่เคียงข้างกันเหมือนทุกวัน ผมกำลังจะขอพาแต่งงานอยู่แล้วเชียว แต่ทุกอย่างมันก็พังไม่เป็นท่าเสียหมด” TBC.