ฉันที่นั่งอยู่ในห้องทำงานในวันรุ่งขึ้นด้วยใจกระวนกระวาย พยายามติดต่อมือถือเขาแต่ก็ไร้ซึ่งสัญญาณใด ๆ และในรายชื่อของเขาก็ยังอยู่ในกลุ่มคนที่สูญหาย บริษัทเริ่มส่งคนขึ้นไปช่วยเจ้าหน้าที่ในการค้นหาซึ่งพนักงานหลายคนของบริษัทเองได้รับผลกระทบโดยตรง ไม่ใช่แค่คอปเปอร์นะ แต่มีอีกหลายคนเลยล่ะที่สูญหาย รวมถึงเด็ก ๆ จำนวนไม่น้อยที่เรียนกัน ณ เวลานั้น
‘ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...’
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันรีบเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าออกไปก่อนจะพูด...
“เชิญ” ประตูเปิดออก และเป็นยัยมิ้มเองที่เดินเข้ามา มันน่าแปลก ปกติแล้วนางจะต้องเสียงมาก่อนเสมอ แต่ครั้งนี้นางกลับไม่ได้โหวกเหวกโวยวายเหมือนเคย อาจเป็นเพราะสภาพจิตใจของฉันล่ะมั้ง
ฉันทำทีก้มหน้าต่อทำตัวปกติเพราะไม่อยากให้ยัยมิ้มและคนอื่น ๆ เป็นห่วง
“มีอะไรว่ามา”
“มีเอกสารขอตั้งงบอนุมัติมาน่ะ...” ยัยมิ้มพูดเสียงบางเบา
“งบอะไรอีกแล้ว...เมื่อวานฉันเพิ่งอนุมัติไปเพีย
