‘ครึก...ครัก...’
เสียงเครื่องจักรกำลังทำลายซากอาคารที่ได้รับความเสียหายลงมาเป็นกองซากเหล็กซากปูน ฉันที่อยู่ช่วยในกองสวัสดิการถือถาดข้าวกล่องและน้ำดื่มเดินแจกจ่ายให้เหล่านักกู้ภัยที่ทำงานติดต่อกันหลายสิบชั่วโมงแทบไม่ได้พัก สภาพทุกคนดูไม่ได้เลย ทั้งมอมแมม สีหน้าเหนื่อยล้า ตามตัวมีบาดแผลเล็ก ๆ ที่เกิดจากการอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่จิตใจของพวกเขาก็ยังมุ่งมั่นจะตามหาผู้รอดชีวิตต่อไป
สายตาฉันกวาดมองไปรอบ ๆ กระทั่ง...หยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่งที่กำลังขุดดินด้วยมือเปล่าสลับกับการใช้พลั่วตักดินอย่างมุ่งมั่น ใบหน้าคุ้นเคยนั่นดูสิ้นหวังและเครียดมากอย่างเห็นได้ชัด ใช่แล้ว...นั่นมันพี่กรณ์
เขาอยู่ในชุดกู้ภัยที่เปรอะเปื้อนคราบดินโคลนไปทั้งตัว ฉันยืนมองเขาด้วยอาการไม่ต่างกัน แต่ว่านะ...เขาคงจะเจ็บปวดกว่าฉันมากแน่ ๆ เพราะเพื่อนร่วมทีมจำนวนไม่น้อยเลยที่หายไป และเขาเองก็เป็นหัวหอกในโครงการนี้ด้วย
“นั่น...
