ใครทำผิดคนนั้นย่อมต้องรับผิดชอบ

- อีกด้าน - ในวัดป่าแถวๆชานเมืองตรินเดินนำไพลินไปยังสถานที่ปฏิบัติธรรมในศาลามีแต่หญิงสูงวัยใส่ชุดสีขาวกำลังนั่งกันเป็นแถว บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมที่พัดมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ “ แปลกดีนะครับ คุณลินไม่ถามผมสักคำว่าจะพาไปหาแม่ที่ไหน “ ตรินเอ่ยขึ้นเพราะตลอดทางไพลินไม่ถามเขาสักคำว่าไปหาแม่ที่ไหนทำไมแม่ไม่อยู่ที่บ้านกับพ่อถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นก็คงจะถามเซ้าซี้จนเขารำคาญ ” ลินไม่รู้จะเซ้าซี้ไปเพื่ออะไรเพราะยังไงเดี๋ยวก็ถึงอยู่แล้ว “ เธอเอ่ยตอบตามประสาคนที่ไม่เซ้าซี้จู้จี้จุกจิก ” แม่ผมมาบวชที่นี่นานแล้วครับน่าจะเกือบ 2 ปีแล้ว “ คุณหญิงผกามาศแม่ของเขาหนีความทุกข์ใจจากที่บ้านหันเข้าหาธรรมะหลังจากแม่มาบวชเขาก็ย้ายออกจากบ้านไปอยู่คอนโดด้วยเช่นกัน เพราะเบื่อที่จะต้องทนดูพ่อหอบหิ้วเอาผู้หญิงมากหน้าหลายตามาทำอย่างว่าในบ้าน เขาในฐานะลูกยอมอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างเช่นคนอื่นเขาแต่ต่อให้