เมื่อพูดคุยทำธุระกับแม่เสร็จตรินก็พาไพลินกลับทันที ภายในรถปกคลุมไปด้วยความเงียบไพลินคอยลอบมองคนขับอยู่บ่อยครั้งจนตรินรู้สึกได้ว่าอีกคนคอยเอาแต่มองเขาอยู่ตลอดจึงเอ่ยพูดออกมาเพื่อให้เธอได้สบายใจ
“ ผมไม่เป็นอะไรครับ จริงๆกับพ่อผมก็ไม่ค่อยสนิทกันสักเท่าไหร่เรามักจะเจอกันแค่ตอนเช้าบนโต๊ะอาหารก่อนไปโรงเรียนเท่านั้น เขาจะชอบทำตัวยุ่งตลอดเวลา ผมจะอยู่กับแม่และคุณยายเป็นส่วนใหญ่ ” ตรินที่ไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังเลยแม้แต่เพื่อนๆที่เรียนด้วยกันแต่ตอนนี้เขากำลังเล่าให้ไพลินฟังอยู่ คนข้างๆก็ช่างน่าเอ็นดูทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีไม่ถามจู้จี้
“ ถามผมบ้างก็ได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ ”
“ ฉันไม่มีอะไรจะถามหรอกค่ะแต่ถ้าคุณตรินอยากหาที่ระบาย อยากมีเพื่อนคุยฉันเป็นให้คุณได้นะคะ ” เธอเอ่ยบอกและส่งยิ้มตาหยีไปให้เขาทำเอาตรินต้องยิ้มกลับมาแต่เป็นเธอเองที่ต้องหันหน้าหนีรอยยิ้มนั้นของเขาอีกแล้ว เธอกลัวใจตัวเองม
