“แม่...แม่อย่าทิ้งฟ้าไป ฮือๆๆ อย่าทิ้งฟ้าไป” หญิงสาวละเมอ ส่ายหน้าไปมา เสียงร้องไห้และน้ำตาทำให้คนที่ยืนมองอยู่สงสารจับใจ มือหนาเอื้อมไปแตะแกมเนียน เช็ดน้ำตาให้เบาๆด้วยความรู้สึกห่วงใย เพียงฟ้าจับมือที่แตะแก้มของตนเองไว้แน่น ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานทั้งที่ยังหลับตาอยู่
“แม่กลับมาหาฟ้าแล้ว แม่อยู่กับฟ้านะคะ แม่อย่าไปไหนนะ อย่าทิ้งฟ้าไป อย่า
ทิ้งฟ้า...” หญิงสาวละเมอจนเงียบและหลับไปอีกครั้ง นิธิมองมือบางที่กุมมือเขาไว้แน่นแล้วถอนหายใจแรง เขายืนนิ่งปล่อยให้หญิงสาวกุมมือไว้อย่างนั้น แล้วเอื้อมมือไปลูบศีรษะทุยราวกับต้องการปลอบโยน
“ผมจะดูแลคุณ จะอยู่กับคุณเองเพียงฟ้า” หัวใจที่แกร่งกล้าหนักแน่นมานานปี สั่นสะเทือนหวั่นไหวเพราะผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เขารังแกเธอด้วยอารมณ์อยากเอาชนะ เมื่อสองเดือนที่แล้ว ในวันที่เขาขับรถไปส่งเธอที่บ้านนั้น ระหว่างทางหญิงสาวไม่ยอมพูดจาใดๆกับเขาเลย การจากลาในวันนั้นที่
