“จะขยับหนีทำไม มานอนใกล้ๆกันเลย” คนเอาแต่ใจพลิกร่างใหญ่ขึ้นคร่อมทับร่างบางทันทีที่พูดจบ
“อ๊าย! คุณเหม พอแล้วนะคะ ขวัญง่วง นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นสายหรอก”
“ขวัญง่วงก็นอนไปเลย เดี๋ยวผมทำเองทุกอย่าง” จมูกโด่งหอมแก้มเนียนใสฟอดแล้วฟอดเล่า คนถูกจู่โจมหัวเราะคิกคัก ดิ้นรนหลบเป็นพัลวัน และมันคงจะลงเอยแบบเดิมๆแน่หากไม่มีเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
“คุณเหมคะ ขวัญขอรับโทรศัพท์ก่อนค่ะ”
“อืม...” เหมันต์ครางในลำคอ ขณะที่ซุกไซ้ลงไปตามลำคอระหง เพียงขวัญเริ่ม
ดิ้นรนแรงขึ้น เพราะเสียงเรียกเข้าที่ได้ยินเป็นเสียงเฉพาะของครอบครัว ซึ่งหากไม่ใช่แม่บุญธรรมก็ต้องเป็นเพียงฟ้าแน่ๆ ยิ่งโทรมาดึกๆแบบนี้ น่าจะมีธุระสำคัญ
“คุณเหมขา ขวัญขอรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ เสร็จแล้ว ขวัญจะตามใจคุณเหมทุกอย่างเลยนะคะ” ข้อเสนอที่น่าตะครุบไว้ทำให้เหมันต์ชะงัก แล้วลุกขึ้นนั่งทันที สีหน้าแวว
