“บันไดของผมเองครับพ่อกำนัน” ร่างสูงใหญ่ของเหมันต์ปีนข้ามหน้าต่างลงมายืนในห้อง แล้วแจกยิ้มหวานให้ทุกคน เพียงขวัญและแก้วใจจ้องมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างโล่งอกโล่งใจ กำนันเกื้อมองเหมันต์อย่างระแวงสงสัย
“คือผมว่าจะปีนมาเรียกขวัญกลับไปนอนบ้านด้วยกัน ก็เลยเอาบันไดมาพาดนี่
แหละครับ” คิ้วเข้มตวัดเฉียงของกำนันเกื้อเลิกสูง
“แล้วทำไมคุณเหมไม่เข้าประตูหน้าบ้านดีๆล่ะจ๊ะ” แม่ติ๋มถามด้วยความสงสัย
“เกรงใจกำนันเกื้อกับแม่ติ๋มน่ะครับ ผมนึกว่าเข้านอนกันแล้ว อีกอย่าง...อยากจะลองปีนหาสาวดูบ้าง อยากรู้ว่ามันจะตื่นเต้นแค่ไหน เคยได้ยินแต่ชาวบ้านเขาลือกันเรื่องกำนันเกื้อปีนเข้าหาแม่ติ๋มสมัยยังสาวบ่อยๆ แล้วพ่อตาเอาปืนไล่ยิง แต่ก็รอดมาได้ทุกครั้ง คืนนี้เลยลองดูบ้าง ก็ตื่นเต้นท้าทายดีนะครับ” แก้วใจอ้าปากค้างมองหน้าพ่อกับแม่สลับกัน แม่ติ๋มอายลูกจนต้องหยิกสามีแก้เขิน
“เห็นมั้ยพี่กำนัน ฉันบอกแล้วว่าอย่าปีนเข้าหา ชาวบ
