“หวงสิ ผมหวงคุณมาก ขอโทษที่เอาแต่ใจ” เหมันต์ผ่อนลมหายใจออกเบาๆ สะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านภายในไว้สุดๆ การไม่ได้กอดร่างนุ่มนิ่มมาหลายคืนทำให้เขาแทบคลั่ง คิดถึงใบหน้าหวานๆนี้แทบขาดใจ เกือบทำอะไรตามใจตนเองโดยไม่คิด ถึงที่นี่จะเป็นบ้านของเขาก็จริง แต่เรื่องบังเอิญมันมีอยู่ทุกที่นั่นแหละ อย่างคืนนั้นที่มีชาวบ้านมาเคาะประตูตอนที่เขากำลังจะเขมือบเธอทั้งตัวนั่นไง ชายหนุ่มส่ายหน้ายิ้มขำเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพียงขวัญสามารถเอาตัวรอดจากตนเองได้อย่างหวุดหวิด
ท่ามกลางแสงพระจันทร์เต็มดวง เพียงขวัญเงยหน้ายิ้มหวานให้เขา เพื่อบอกให้
เขารู้ว่าเธอยกโทษให้และไม่โกรธสักนิด แค่คำว่าหวงและคำขอโทษ หัวใจเธอก็อ่อนยวบ
แล้ว รอยยิ้มและดวงหน้าหวานกระจ่างในสายตาของคนมอง และชัดเจนในหัวใจแกร่ง จนเหมันต์อยากจะครอบครองรอยยิ้มนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว
ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงต่ำ แนบประกบริมฝีปากแสนหวานที่เขาลุ่มหลง คนที่คอยเอาแต่
