หลายวันผ่านไป...
“อื้อ...”
เสียงหวานครางเครือในลำคอ พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง ความรู้สึกปวดร้าวแล่นริ้วไปตามข้อต่อทุกสัดส่วนของร่างกาย ลมหายใจที่พ่นออกมาทางจมูกร้อนผ่าวจนแสบผิว อาการหนาวสั่นตีรวนขึ้นมาจนต้องขดตัวคู้เข้าหากันใต้ผ้าห่มผืนหนา
หมับ...
“ฮานะ... ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ครับ”
เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่ทาบทับลงบนหน้าผากและซอกคอ สัมผัสเย็นๆ จากมือหนาทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย
“พี่เควิน... หนูหนาว... ปวดหัวจังเลยค่ะ” ตอบเสียงแหบพร่า พยายามฝืนลืมตามองใบหน้าหล่อเหลาของสามีที่ตอนนี้คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
“หนูไข้ขึ้นสูงมากเลยฮานะ บ้าเอ๊ย... เมื่อวานก็ตากฝนตอนไปรับคาร์ลที่โรงเรียนใช่มั้ย ทำไมไม่ให้บอดี้การ์ดกางร่มให้ดีๆ” เควินสบถอย่างหัวเสีย แต่ก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวภรรยาตัวเล็กจนถึงคอ สอดแขนเข้ามากอดรัดร่างบางไว้แนบอกเพื่อถ่ายทอดไออุ่นใ
