“ออกไปให้หมด!! ทำงานกันประสาอะไร! โปรเจกต์ระดับร้อยล้านแต่ทำแผนงานมานำเสนอเหมือนเด็กอนุบาลหัดทำรายงานส่งครู! ถ้าพรุ่งนี้ยังหาทางแก้ไม่ได้ พวกมึงเก็บของแล้วเขียนใบลาออกได้เลย! ไป!!”
แฟ้มเอกสารหนาเตอะถูกปาลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่นห้อง ทำเอาเหล่าผู้บริหารระดับสูงและหัวหน้าแผนกนับสิบชีวิตถึงกับสะดุ้งเฮือก หน้าซีดเผือดทุกคนต่างรีบก้มหน้างุด เก็บเอกสารของตัวเองกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีตายออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับฝูงผึ้งแตกรัง
เควินยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ ด้วยความเครียดคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
“พี่เควินคะ... ดุลูกน้องจนตึกแทบพังแบบนี้ เดี๋ยวก็เส้นเลือดในสมองแตกหรอกค่ะ”
เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นเควินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างอรชรที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องพักผ่อนส่วนตัว
ฮานะในคราบเลขาสาวแสนสวยทำเอาคนที่กำลังหงุดหงิดถึงกับลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ วันนี้หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตผ้
