ประเทศญี่ปุ่น... หลังจากเที่ยวบินเจ็ตส่วนตัวลงจอดที่สนามบินและเดินทางต่อมาจนถึงคฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกใจกลางเมืองเกียวโต ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์หนุ่มญี่ปุ่นประดับไปด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ทว่าความอารมณ์ดีนั้นก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างบางของหญิงสาวคนคุ้นเคยนั่งรออยู่ที่โซฟากลางห้อง ฮานะลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูงสองแขนเรียวกอดอกแน่น นัยน์ตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาดุดันและไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด “ทำเกินไปแล้วนะคะพี่ริวอิจิ!” เสียงหวานเอ่ยดุ “อะไรเกินไป?” ริวอิจิเลิกคิ้วขึ้น แสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ชายหนุ่มส่งเสื้อสูทตัวนอกให้แม่บ้านรับไปเก็บ ก่อนจะปรายตามองคนตัวเล็กแล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวอย่างสบายใจ เขาพิงพนักโซฟายกขาขึ้นไขว่ห้าง กวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นหลานชายตัวแสบจึงเอ่ยถาม “แล้วนี่... สุดหล่อของพี่ล่ะ หลับแล้วเหรอ?” มือหนาต

