ภายในห้องผ่าคลอด... เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยในโรงพยาบาล
ทว่าสำหรับหลง ไคเหรินที่คุ้นชินกับกลิ่นคาวเลือด... นี่กลับเป็นสถานที่ที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวและไร้เรี่ยวแรงที่สุดในชีวิต
ร่างสูงใหญ่ในชุดปลอดเชื้อสวมหมวกและหน้ากากอนามัยมิดชิด ก้าวเดินด้วยขาสองข้างที่สั่นเทา ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาเตียงผ่าตัดที่มีร่างของภรรยานอนอยู่ ท่อนล่างของเธอถูกกั้นด้วยผ้าสีเขียวเพื่อเตรียมทำการผ่าคลอดด้วยวิธีบล็อกหลัง
ใบหน้าหวานซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดทันทีที่เห็นสามีเดินเข้ามา มือเล็กที่สั่นเทาก็พยายามเอื้อมออกไปหาเขาทันที
“พี่เควิน... ฮึก...” เสียงหวานสั่นเครือ เปล่งออกมาอย่างยากลำบาก
“พี่อยู่นี่ครับ... พี่อยู่นี่แล้วคนดี ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้กับหนูแล้ว”
เควินรีบพุ่งเข้าไปกอบ
