คอนโด…
“ไปนั่งรอที่โซฟา...”
เควินออกคำสั่งเสียงเรียบ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงเพื่อถอดรองเท้าอย่างใจเย็น
เขาดูผ่อนคลายต่างจากเมื่อครู่ที่เพิ่งข่มขู่เธอเรื่องบ้านเด็กกำพร้ามาหมาดๆ ราวกับเป็นคนละคน
ฮานะเดินตัวลีบไปนั่งที่โซฟาตัวยาวกลางห้องรับแขก มือเล็กกำชายกระโปรงชุดเสิร์ฟที่ยับยู่ยี่และขาดวิ่นแน่น
เธอมองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำ-เทา มันดูหรูหรา แต่มืดมนและไร้ชีวิตชีวา... เหมือนเจ้าของห้องไม่มีผิด
“มานี่สิ...”
สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่ยังคงเปื้อนคราบน้ำตาด้วยความพึงพอใจ พลางคว้าเนกไทที่หล่นอยู่แถวนั้นขึ้นมา
“พะ... พี่จะทำอะไร?”
ฮานะถามเสียงสั่นเมื่อเห็นเขาม้วนเนกไทเส้นนั้นพันรอบมือ
“ยื่นมือมา”
เขาไม่ตอบแต่สั่งด้วยน้ำเสียงที่ห้ามปฏิเสธ
“ยื่นมือทั้งสองข้างมาให้ฉัน... เดี๋ยวนี้”
“ไม่... ฮานะไม่...”
“ลืมเรื่องบ้านเด็กกำพร้าไปแล้วเหรอ?”
ประโยคเดียวสั้นๆ แต่เ
