หลายวันต่อมา...
“นิ่งๆ สิคะป๊าเพนกวิน! แล้วก็อย่าขยับ เดี๋ยวลิปสติกเลอะเทอะหมดนะ!”
เสียงเจื้อยแจ้วของเคธี่เอ่ยดุพี่ชายตัวโต ในมือเล็กถือแท่งลิปสติกสีแดงแปร๊ดที่แอบไปจิ๊กมาจากโต๊ะเครื่องแป้งของคุณย่าแคร์ กำลังละเลงลงบนริมฝีปากหยักของเควินอย่างตั้งอกตั้งใจ
“ใช่ค่า! ป๊าต้องทำปากจู๋ๆ ด้วย ปากจะได้แดงๆ ฉวยๆ เหมือนสโนว์ไวท์ไงคะ!”
ไคลีย์พูดขึ้นสองมือเล็กๆ กำลังง่วนอยู่กับการติดกิ๊บรูปโบสีชมพูนับสิบตัวลงบนเรือนผม
“แอ้! ฉวย! ปาป๊าฉวยๆ คิกคิก~”
น้องคาร่าเจ้าหญิงน้อยที่นั่งแปะอยู่บนพรมส่งเสียงเชียร์ ในมือถือกระจกสีชมพูชูขึ้นให้พ่อดูผลงาน ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนรอยยิ้มกว้างจนตาหยี
“เฮ้อ... ป๊าเป็นถึงท่านประธานเลยนะสาวๆ ให้ป๊ามาทาปากแดง ติดกิ๊บโพนี่ ใส่มงกุฎแบบนี้ ถ้าลูกน้องมาเห็นป๊าจะเอาหน้าไปไว้ไหนครับ...”
เควินลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองสารรูปตัวเองในกระจกด้วยความปลงตกริมฝีปากแดงแปร๊ดเยิ้มๆ แถมบ
