ตอนที่ 2: รุ่นพี่ที่ไม่มีคำว่าปรานี

ช่วงที่ 1: การลงโทษที่เริ่มต้นด้วยการสัมผัส สิ้นเสียงคำข่มขู่ที่เต็มไปด้วยอำนาจและอารมณ์นั้น คราม ก็ยกตัว ปลายฟ้า ขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างของเธอถูกช้อนลอยขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ขาของเธอจึงต้องรีบเกี่ยวเข้าที่เอวเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ปลายฟ้า ตัวแข็งทื่อกับความรุ่มร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายที่แข็งแกร่งของรุ่นพี่ตรงหน้า ปลายฟ้า: "ปล่อย ฉัน ลงนะ พี่!" ปลายฟ้าสั่งเสียงสั่น พยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่เป็นผล มือของเธอถูกบีบเข้าที่บั้นท้ายอย่างแรงเป็นการเตือนถึงสถานการณ์ คราม: "จะดิ้นทำไม" ครามกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูเธอ "ไหน น้อง บอกว่า น้อง ไม่หนี พี่ ไง" ปลายฟ้า: "ฉัน ไม่ได้หนี! แต่ ฉัน ไม่ชอบบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี่! ปล่อย ฉัน ลงเดี๋ยวนี้เลยนะ! พี่ คิดจะทำอะไรคะ!" ครามหัวเราะอย่างเหยียดหยาม เขายันร่างเธอเข้ากับผนังไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ยอมให้มีช่องว่างแม้แต่นิดเดียว ปลายฟ้าสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งตึงภายใต้เสื้อนักศึกษาของเขา คราม: "ทำอะไรน่ะเหรอ" ครามเลิกคิ้วมองลงมาอย่างยียวน คราม: "ก็ทำในสิ่งที่ รุ่นน้องปากกล้า ควรโดนไง น้อง คิดว่าการมาท้าทาย พี่ กลางลานเกียร์มันจะจบแค่การด่ากันเหรอ" ปลายฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก แต่ความถือดีของเธอยังไม่ยอมแพ้ ปลายฟ้า: " ฉัน... ฉัน แค่มาสั่งสอนให้ พี่ เลิก ปากร้าย กับ รุ่นน้อง!" คราม: "สั่งสอน?" ครามแค่นเสียง คราม: "ตลกสิ้นดี! น้อง น่ะไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนอะไร พี่ ทั้งนั้น! น้อง รู้ตัวไหมว่าเข้ามาในห้องนี้แล้ว น้อง ก็ไม่มีทางได้ออกไปง่าย ๆ นะ!" เขาใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการจ้องมองสำรวจใบหน้าและร่างกายของเธออย่างเปิดเผย ไม่มีแม้แต่นิดเดียวที่จะซ่อนเร้นความปรารถนาที่เขามีต่อรุ่นน้องปากกล้าคนนี้ได้ ปลายฟ้า: "พี่ ไม่มีสิทธิ์นะ!" ปลายฟ้าพยายามดันไหล่เขาออก ปลายฟ้า: " ฉัน จะฟ้องอาจารย์นะ!" ครามหัวเราะลั่นในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูสนุกสนานที่สุดตั้งแต่เธอรู้จักเขามา คราม: "ฟ้องอาจารย์? น้อง คิดว่า พี่ จะกลัวอาจารย์เหรอ ปลายฟ้า" เขาโน้มหน้าลงมาใกล้มากจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน คราม: "ลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย น้อง คิดว่าอาจารย์คนไหนจะกล้ามาแตะต้องตัว พี่ วะ" คำพูดนั้นทำเอาปลายฟ้าชะงัก เธอเคยได้ยินข่าวลือเรื่องฐานะของครามมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาอย่างเปิดเผยและใช้มันเป็นเครื่องมือในการข่มขู่เธอแบบนี้ คราม: "น้อง น่ะ เป็นแค่เหยื่อของ พี่ ในคืนนี้ จำไว้!" ครามพูดด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ ก่อนจะฉกจูบลงมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง จูบนี้รุนแรงกว่าครั้งแรกหลายเท่า เต็มไปด้วยการครอบครองและอารมณ์ที่เริ่มเดือดพล่าน ปลายฟ้า พยายามปฏิเสธโดยการเบือนหน้าหนี แต่ครามก็ใช้มือจับใบหน้าเธอไว้แน่น แล้วบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างไม่ปรานี จังหวะการรุกเร้าของเขาทำให้ร่างกายเธออ่อนยวบจนเกือบจะสิ้นฤทธิ์ เมื่อเขาถอนจูบออกไป ครามเงยหน้าขึ้นอย่างหอบเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยไฟที่โหมกระหน่ำ คราม: "พี่ ไม่ใช่คนดีนะ ปลายฟ้า" ครามพูดเสียงแหบ คราม: "สิ่งที่ พี่ จะทำต่อไปนี้ มันอาจจะทำให้น้องเกลียด พี่ ไปตลอดชีวิต แต่ พี่ ไม่สน! เพราะ น้อง ทำให้ พี่ ต้องเสียหน้ากลางลานเกียร์ และ น้อง จะต้องชดใช้ด้วยร่างกายของ น้อง เอง!" ปลายฟ้าพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถสู้แรงเขาได้อีกต่อไปแล้ว และเกมนี้มันได้เปลี่ยนไปเป็นเกมที่อันตรายกว่าที่เธอตั้งใจไว้มากนัก แต่เธอก็ยังคงมีความถือดีที่จะไม่ยอมแพ้ ปลายฟ้า: "ถ้า พี่ คิดว่าการที่ พี่ ทำแบบนี้แล้วจะทำให้ ฉัน ยอมแพ้... พี่ คิดผิดแล้ว!" ปลายฟ้าตอบกลับ แม้เสียงจะสั่นเครือ ปลายฟ้า: " ฉัน เกลียด พี่ นะ พี่คราม! เกลียดที่สุด!" ครามยิ้มอย่างไม่แยแส คราม: "เกลียดเหรอ? ดี! พี่ ชอบ! เพราะไอ้ความเกลียดนี่แหละที่มันจะทำให้เราสนุกกันมากขึ้น" เขาอุ้มเธอออกจากกำแพง แล้วเดินไปที่มุมห้องเก็บของที่ดูจะสะอาดที่สุด ก่อนจะใช้เท้าเตะกล่องลังเก่า ๆ ออกไปเพื่อให้มีพื้นที่ว่าง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนกองผ้าเก่า ๆ แล้วดึงปลายฟ้าให้นั่งลงบนตักของเขาอย่างรวดเร็ว คราม: "น้อง ต้องฟัง พี่ นะ รุ่นน้อง" ครามพูดขณะที่เขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธออย่างจงใจ คราม: "นี่ไม่ใช่ความรัก นี่คือ การลงโทษ และ พี่ จะเป็นคนกำหนดกฎทุกข้อ" ปลายฟ้าหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอต้องเปลี่ยนเกมนี้ให้เป็น เกมต่อรอง แทนที่จะเป็น การถูกทำร้าย ปลายฟ้า: (พยายามดันตัวออกเล็กน้อย) "ถ้า พี่ คิดจะลงโทษ ฉัน จริง ๆ พี่ ควรจะทำอย่างมี กฎเกณฑ์! ฉัน ไม่ใช่ สัตว์เลี้ยง ของ พี่ นะคะ!" คราม: (ก้มลงมาจ้องตาเธอ) "กฎเหรอ? พี่ จะให้ น้อง มีกฎ! แต่ พี่ เป็นคนกำหนดมัน!" คราม: "กฎข้อที่ 1: ตราบใดที่ น้อง ยังไม่ชนะ พี่ ในเกมนี้ น้อง ต้องทำตาม คำสั่ง ของ พี่ ทุกอย่าง! โดยเฉพาะ คำสั่งทางร่างกาย!" ปลายฟ้า: "ฉัน จะไม่ยอมให้ พี่ สั่ง ฉัน ฝ่ายเดียวหรอก! พี่ ต้องให้ ฉัน มี สิทธิ์ในการสั่ง ด้วย!" คราม: (ยิ้มร้าย) "ดี! พี่ ชอบความกล้าของ น้อง! งั้น พี่ จะอนุญาตให้ น้อง มี สิทธิ์ในการสั่ง ได้ 1 ครั้ง... แลกกับ การจูบที่น้องยินยอม 1 ครั้ง! และถ้า พี่ ทำตามคำสั่ง น้อง ได้! พี่ จะได้ จูบลงโทษ น้อง 1 ครั้งเป็นการตอบแทน! ตกลงไหม!" ปลายฟ้า รู้ว่ามันเสี่ยง แต่เป็นทางเดียวที่จะดึงอำนาจกลับมาได้ ปลายฟ้า: "ตกลงค่ะ! ถ้าอย่างนั้น... ฉัน ขอเริ่มใช้ อำนาจ ของ ฉัน เลยได้ไหมคะ! รุ่นพี่!" คราม: "ไม่ได้! พี่ เป็นคนเริ่ม เกม นี้ก่อน! พี่ ต้องเป็นคนเริ่ม คำสั่งแรก! คำสั่งแรก ของ พี่ คือ! น้อง ต้องยอมให้ พี่ ค้นหา จุดอ่อน ของ น้อง... ตลอดทั้งคืนนี้!" ปลายฟ้า หน้าแดงก่ำ เธอเข้าใจความหมายของการ ค้นหาจุดอ่อน เป็นอย่างดี ปลายฟ้า: (กระซิบอย่างท้าทาย) "แล้วเราจะได้เห็นกันค่ะ! รุ่นพี่! ว่าใคร... คือ จุดอ่อน ที่แท้จริงใน เกม นี้!"