ตอนที่ 3: กฎข้อแรกของคู่ขาท้าทาย

ช่วงที่ 3: การประกาศกฎของเกม แสงแดดอ่อน ๆ ยามเย็นสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็กของห้องเก็บของร้างที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา ปลายฟ้า สะบัดตัวออกจากตักของ คราม อย่างรุนแรงจนลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าของเธอตอนนี้ยับยู่ยี่ไม่ต่างจากชุดของเขา ปลายฟ้า: "พอใจหรือยังคะ รุ่นพี่" ปลายฟ้าถามเสียงแข็ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยไฟแค้นที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่ ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ มีแต่ความโกรธและความท้าทาย ปลายฟ้า: "ได้ทำตามอำเภอใจแล้วใช่ไหมคะ" ครามลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ มือของเขาเสยผมที่ยุ่งเหยิงออกไป ก่อนจะเดินเข้าหาเธออย่างไม่ลดละ คราม: "พอใจเหรอ?" ครามยิ้มเหยียด คราม: "ถ้า น้อง คิดว่าแค่นี้มันพอใจ... น้อง คงเข้าใจคำว่าพอใจผิดไปเยอะแล้วนะ ปลายฟ้า" ปลายฟ้า: "แล้ว พี่ ต้องการอะไรจาก ฉัน อีกคะ" ปลายฟ้าถามกลับอย่างหมดความอดทน ครามใช้มือเชยคางของเธอขึ้นมาอย่างบังคับ ทำให้เธอต้องสบตากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความต้องการอันดิบเถื่อน คราม: "สิ่งที่ พี่ ต้องการคือ น้อง" ครามตอบเสียงต่ำ คราม: " น้อง เข้ามาท้าทาย พี่ เองกลางคณะ น้อง ทำลายอำนาจของ พี่ ในฐานะรุ่นพี่ และน้องจะต้องชดใช้" ปลายฟ้า: "ชดใช้อะไร" คราม: "ชดใช้ด้วยการมาเป็น ของพี่ จนกว่า พี่ จะพอใจ" ครามพูดอย่างตรงไปตรงมา โดยใช้คำที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย คราม: "กฎข้อแรกของเกมนี้คือ น้อง ต้องพร้อมให้ พี่ วุ่นวายด้วย ทุกที่ทุกเวลา ที่ พี่ ต้องการ น้อง ห้ามปฏิเสธ และที่สำคัญที่สุด... น้อง ห้ามพูดคำว่า รัก ออกมาเด็ดขาด" ปลายฟ้าหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ปลายฟ้า: "รัก เหรอ? พี่ นี่มันตลกมาก! ใครจะไปรักคน ปากร้าย เห็นแก่ตัวแบบ พี่ คะ" คราม: "ดี" ครามตอบสั้น ๆ คราม: "แต่ถ้า น้อง พลาด... แค่เผลอแสดงความรู้สึกเกินเลยออกมาแม้แต่นิดเดียว น้อง เป็นฝ่ายแพ้ทันที และ น้อง จะต้องยอมรับ การลงโทษที่หนักกว่านี้" ปลายฟ้า: "แล้วถ้า ฉัน ทำให้ พี่ พลาด... ทำให้ พี่ เป็นฝ่ายรู้สึกก่อนล่ะคะ" ปลายฟ้าเชิดหน้าท้าทายกลับ ปลายฟ้า: " ฉัน ชนะใช่ไหมคะ" ครามยกยิ้มร้ายกาจ คราม: "ไม่มีทาง! คราม คนนี้ไม่เคยเสียท่าให้ใคร จำไว้!" ครามเดินไปเปิดประตูห้องเก็บของที่เขาปลดล็อกไว้แล้ว ก่อนจะหันมามองปลายฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ คราม: "เอาล่ะ รุ่นน้อง ไปเปลี่ยนชุดซะ" ครามสั่ง คราม: "คืนนี้ พี่จะไปหาน้องที่หอ" สองชั่วโมงต่อมา ปลายฟ้า ในชุดเสื้อผ้าใหม่ที่ดูสดใสกว่าเดิมนั่งอยู่กับ นีน่า และ ปาล์ม ที่โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย ปลายฟ้าพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่เพื่อนทั้งสองคนก็สังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที นีน่า: "เธอ หายไปไหนกับ พี่คราม มาสองชั่วโมงวะ" นีน่า กระซิบถามด้วยความเป็นห่วง นีน่า : "เสื้อนักศึกษา เธอ ยับขนาดนั้น พี่เขา ทำอะไร เธอ หรือเปล่า!" ปลายฟ้าหยิบแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่มเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก ปลายฟ้า: "เปล่าหรอก" เธอโกหกหน้าตาย ปลายฟ้า: " ฉัน แค่ปะทะคารมกับเขา นานไปหน่อย ฉัน กับ พี่เขา... เราตกลงกันแล้วว่าจะ เล่นเกมกัน" ปาล์มเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เชื่อ ปาล์ม: "เกมอะไรวะ เกมจูบลงโทษเหรอ? เห็นสภาพ เธอ แล้ว ฉัน ไม่คิดว่าจะเป็นเกมวิ่งไล่จับนะ" ปลายฟ้า: "เกมล้างแค้นไง" ปลายฟ้าตอบเสียงเรียบ ปลายฟ้า: " ฉัน รับคำท้าแล้วและฉันจะทำให้ พี่เขา พ่ายแพ้ต่อ ฉันให้ได้" ขณะที่เธอกำลังพูดถึง คราม นั้นเอง ร่างสูงของครามที่สวมเสื้อช็อปวิศวะฯ อย่างเต็มยศก็เดินเข้ามาในโรงอาหาร พร้อมกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเขา ซึ่งทุกคนต่างเป็นคนมีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในมหาวิทยาลัย ครามเดินตรงมาที่โต๊ะของปลายฟ้าอย่างไม่เกรงใจใคร ทำให้โรงอาหารเงียบไปชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่กลุ่มนี้ คราม: "น้อง นั่งกินข้าวเงียบ ๆ คนเดียวไม่เป็นหรือไง ปลายฟ้า" ครามพูดเสียงดัง ทำให้ทุกคนได้ยิน ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างท้าทาย ปลายฟ้า: " ฉัน จะกินกับใครมันก็เรื่องของ ฉัน รุ่นพี่ จะมาวุ่นวายทำไม" ครามยิ้มร้ายกาจ เขาไม่ตอบ แต่ดึงเก้าอี้ข้างปลายฟ้าออกมานั่งลงทันที ก่อนจะเท้าแขนบนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอ คราม: "พี่ มาตามกฎของเราไง" ครามกระซิบชิดใบหูเธอ คราม: " พี่ บอกแล้วว่าพี่จะวุ่นวายกับน้องทุกที่ ทุกเวลา ที่พี่ต้องการ" นีน่าและปาล์มมองหน้ากันอย่างตกตะลึง ก่อนที่ครามจะหันไปสั่งเพื่อนเขาด้วยคำสั่งสั้น ๆ ที่บ่งบอกอำนาจ คราม: "พวก นาย ไปซื้อน้ำมาให้รุ่นน้องคนนี้หน่อยสิ" ครามสั่งเพื่อน ๆ ของเขา คราม: "เอาแบบเย็น ๆ เพราะเขาคงจะร้อนมาก ที่ได้นั่งใกล้พี่" การกระทำของครามเป็นการประกาศสถานะบางอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจ แต่ปลายฟ้าเข้าใจดี เขา กำลังประกาศว่าเธอเป็นของเขาแล้วนั่นเอง ปลายฟ้า: "พี่ ไม่มีสิทธิ์มาสั่งเพื่อน ฉันนะ" ปลายฟ้ากล่าวเสียงแข็ง ครามหัวเราะ คราม: " พี่ ไม่ได้สั่งเพื่อน น้อง พี่ สั่งลูกน้องของ พี่ ต่างหาก" เขาใช้สายตาจ้องมองเธออย่างยียวน คราม: "และจำไว้ ปลายฟ้า ถ้าน้องจะเล่นเกมนี้กับ พี่ น้อง ต้องเตรียมใจให้พร้อมสำหรับการวุ่นวายในที่สาธารณะแบบนี้ด้วย" ปลายฟ้ากัดริมฝีปากแน่น เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ครามอย่างไม่เกรงกลัว ปลายฟ้า: "ได้ค่ะ! รุ่นพี่" เธอรับคำท้า ปลายฟ้า: " ฉัน รับกฎของ พี่ แต่ พี่ ก็ต้องจำไว้เหมือนกันว่า ฉัน จะเป็นคนทำให้ พี่ แพ้เกมนี้เอง!" กลางดึกคืนนั้น ปลายฟ้า กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะในหอพักของเธอ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลก แต่เธอรับสายทันที ปลายฟ้า: "สวัสดีค่ะ" คราม (ในสาย): " พี่ มาถึงหน้าหอ น้อง แล้ว" ปลายฟ้า: (ตกใจ) "พี่ มาทำไม! พี่ มีสิทธิ์อะไรมาที่นี่!" คราม (ในสาย): " พี่ มาใช้ กฎข้อที่ 1 ไง ปลายฟ้า! น้อง ต้องพร้อมให้ พี่ วุ่นวายด้วย ทุกที่ทุกเวลา ที่ พี่ ต้องการ! และ พี่ ต้องการ น้อง ตอนนี้!" ปลายฟ้า: "พี่ เข้ามาไม่ได้นะ! ที่นี่เป็นหอพักหญิง!" คราม (ในสาย): " น้อง ลืมไปแล้วเหรอว่า พี่ เป็นลูกชายเจ้าของที่นี่! พี่ สั่งให้พี่ยามเปิดประตูให้ พี่ แล้ว! พี่ ให้เวลา น้อง สิบนาทีในการลงมาหา พี่ ที่ชั้นล่าง! ถ้า น้อง ไม่ลงมา... พี่ จะขึ้นไปหา น้อง เอง! และ น้อง จะถูก ลงโทษ ที่กล้าขัดคำสั่ง!" ปลายฟ้า รู้ว่าครามไม่เคยพูดเล่น เธอรีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่แล้ววิ่งลงไปที่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว คราม ยืนรออยู่ข้างประตูทางเข้าด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ปลายฟ้า: (หอบเล็กน้อย) "พี่ ต้องการอะไรอีกคะ! พี่ อย่าลืมนะว่า ฉันกำลังสะสมจูบ ฃเพื่อออกคำสั่ง คืน!" คราม: " พี่ ต้องการให้ น้อง มาเป็น คู่ขา ของ พี่ อย่างเป็นทางการในเกมนี้! และ น้อง ต้องยอมให้ พี่ ใช้ อำนาจควบคุม เหนือ น้อง ทุกอย่าง! เพื่อแลกกับการที่ พี่ จะไม่เปิดเผยเรื่องราวของ น้อง กับ พี่ข้าว เมื่อปีก่อน!" ปลายฟ้า: (สีหน้าเปลี่ยนไป) "พี่ รู้เรื่อง พี่ข้าว ได้ยังไง!" คราม: " พี่ รู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคนที่มาท้าทาย พี่! เอาล่ะ! น้อง ยอมรับ สถานะคู่ขา ภายใต้ การควบคุม ของ พี่ ไหม!" ปลายฟ้า เข้าใจแล้วว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอต้องยอมเล่นเกมนี้เพื่อปกป้อง พี่ข้าว และตัวเธอเอง ปลายฟ้า: "ฉัน ยอมรับค่ะ! แต่ พี่ ต้องจำไว้ว่า ฉัน จะเป็นคนชนะ พี่ เอง!"