ปลายฟ้า และ พี่ข้าว มาถึงคอนโดมิเนียมส่วนตัวของ ปลายฟ้า ซึ่งเป็นห้องที่ถูกปล่อยทิ้งไว้เกือบปีตั้งแต่เธอตัดสินใจย้ายไปอยู่กับ คราม ที่คอนโดของเขา ห้อง จึงดูเย็นชา ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีความทรงจำใหม่ๆ ที่อบอวลไปด้วยความรัก พี่ข้าว ช่วยยกกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียวของ ปลายฟ้า เข้ามาในห้อง กระเป๋า ที่บรรจุเพียงของใช้จำเป็นเท่านั้น ราวกับเป็นการย้ายหนี ไม่ใช่การย้ายกลับบ้าน ห้อง ที่เคยเป็นสวรรค์ของการวางแผนกลายเป็น ความว่างเปล่า ที่น่ากลัว
ปลายฟ้า วางกระเป๋าเดินทางสีดำลงกลางพื้นห้องหินอ่อนอย่างเชื่องช้า เสียง ของกระเป๋ากระทบพื้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่ไร้เฟอร์นิเจอร์ส่วนตัวมากนัก เธอ ยืนนิ่ง มองไปที่ความว่างเปล่าตรงหน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อครู่ที่ผ่านมา ใบหน้า ที่เคยเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยอำนาจตอนนี้ดูซีดเซียวและบอบช้ำราวกับรูปปั้นที่แตกสลาย เธอ ไม่ได้มองเห็น
