ปลายฟ้า: (เสียงร้องไห้ดังลั่น เต็มไปด้วย ความเจ็บปวดที่เก็บกดมานาน) " พี่ข้าว ! ฮือออ ... ฉัน ไม่เหลือ ใคร แล้ว ! พี่คราม เขา ทิ้ง ฉัน ไป ! เขาทิ้ง สร้อยข้อมือ ไว้ ! เขาทิ้ง พันธนาการ ของ ฉัน ไป ! เขา ไม่ยอม ทำตาม คำสั่ง ฉัน ! เขา เป็น คนที่ ฉัน สั่ง ให้ อยู่ แล้ว เขาก็ ไป ! เขา โกธร ฉัน มาก ! เขา ไม่ เรียก ฉัน ว่า น้อง แล้ว ! ฮือออ ... ฉัน ทำลาย ความรัก ของ ฉัน เอง ! ฉัน ... ฉัน ทำลาย ทุกอย่าง ! ฉัน กลัว ! ฉัน กลัว การอยู่ คนเดียว ! ฉัน กลัว ที่จะ ต้อง อ่อนแอ ! แต่ ตอนนี้ ฉัน อ่อนแอ ที่สุด แล้ว ! พี่ข้าว ! ฉัน รัก เขา ! ฉัน รัก พี่คราม ! ฉัน รัก การที่ เขา เป็น เชลย ของ ฉัน ! แต่ ฉัน รัก เขา ในฐานะ คนรัก ด้วย ! ฮือออ ... ฉัน ทำผิด ! ฉัน ... ฉัน ขอโทษ พี่คราม ! ฉัน ขอโทษ พี่ข้าว ! ฉัน ขอโทษ ทุกคน ที่ ฉัน ใจร้าย !"
นีน่า: (น้ำตาคลอเบ้า เธอ เดินเข้ามากอด ปลายฟ้า กับ พี่ข้าว ) " ไอ้ฟ้า ! ไม่
