คราม เดินออกมาจากอาคารเรียนคณะวิศวะฯ พร้อมกับ ทิศ และ โอม พวกเขากำลังคุยกันเรื่องโปรเจกต์งานที่กำลังจะส่ง จิตใจ ของ คราม ไม่ได้อยู่ที่การเรียนเลย มัน ยังคงวนเวียนอยู่กับ ความเงียบ ที่เขาทิ้งไว้ให้กับ ปลายฟ้า ความเงียบ ที่เขาเลือกใช้เป็น กำแพงป้องกัน ตัวเอง
ทิศ: " ไอ้คราม ! แก นี่ มัน ใจแข็ง สุดๆ ไปเลย นะ เว้ย ! ยัยฟ้า มัน เงียบ ไป เกือบ สามวัน แล้ว นะ ! หลังจาก ข้อความ นั้น ! แก ต้อง ตอบกลับ ไปบ้าง สิ วะ ! อย่างน้อย ก็ บอกว่า แก ได้รับ ข้อความ แล้ว ! ให้ ความหวัง มัน บ้าง !"
คราม: (ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น) " ความเงียบ ของ ฉัน ... คือ คำตอบ ที่ ฉัน เลือก แล้ว ! ฉัน ต้อง ให้ ความเงียบ นี้ เป็น เกราะป้องกัน ! ถ้า ฉัน ตอบกลับ ไป ... ไม่ว่า จะ ด้วย คำพูด ไหน ! มัน ก็จะ กลาย เป็น คำสั่ง ที่ บรรลุผล ! นั่นแหละ คือ สิ่งที่ ฉัน กลัว ! กลัว ว่า ความรัก ของเรา มัน จะ กลับไป สู่ วงจร เดิม ! ฉัน ต้อง ให้
