ทันทีที่ ประตู ห้องของ คราม ถูกปิดลงและ เสียงล็อก ที่เฉียบขาดดังขึ้น ปลายฟ้า ก็หลุดออกจาก สภาพสั่นเทา ทันที เธอ ทรุดตัวลง ในอ้อมแขนของ กาย เสียงสะอื้น ที่ถูกกดทับไว้ตลอดเวลาระเบิดออกมาอย่าง รุนแรง ร่าง ของ เธอ งอ เข้าหากันเหมือน ทารก ที่กำลัง หวาดกลัว เสื้อผ้า ที่สวมใส่รู้สึก หนักอึ้ง และ เปียกชื้น มัน ทำให้ เธอ รู้สึก สกปรก และ แปดเปื้อน อย่างที่สุด
กาย ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขา ก้มลง ซ่อน ปลายฟ้า ไว้ใน อ้อมแขน ของ เขา ราวกับ ปกป้อง เธอ จาก สายตา ของโลกทั้งใบ ใบหน้า ของ เขา แข็งกระด้าง ดวงตา คมกริบ วาววับ ด้วย ความโกรธ ที่ถูกควบคุมไว้จนถึงขีดสุด เขา สังเกตเห็น รอยแดงช้ำ ที่ ข้อมือ ของ ปลายฟ้า และ ความบอบช้ำ ทางอารมณ์ที่เห็นได้ชัดจาก ไหล่ ที่สั่นเทาของ เธอ
กาย: ( เสียงทุ้ม และ ต่ำ แฝงไว้ด้วยคำสั่ง เขา สั่ง รปภ. ที่ยืนอยู่ห่างๆ และมองมาด้วย ความตื่นตระหนก) "อย่า ให้ ใคร ออกจาก ห้องนั้นจนกว่า
