ตอนที่ 13: การปลุกยามเช้าและการโต้ตอบที่ยั่วเย้า

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วย กฎข้อที่ 4 ที่ ปลายฟ้า ต้อง ปลุก คราม ด้วย จูบที่อ่อนโยนที่สุด คราม นอนหันหน้าเข้าหาเธอ ดวงตาของเขาลืมขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มที่ไม่คาดคิด คราม: "อรุณสวัสดิ์ ที่รัก พี่ เกือบคิดว่า น้อง จะปฏิเสธ กฎ ข้อนี้ซะแล้วนะ น้อง กำลังพยายามทำให้ พี่ รู้สึกดีเกินไปนะ ปลายฟ้า" ปลายฟ้า: (มองเขาอย่างท้าทาย) " ฉัน ไม่เคยปฏิเสธ กฎ ที่ พี่ ตั้งขึ้นมาค่ะ พี่คราม! ฉัน แค่กำลัง รอเวลา ที่จะ บงการ พี่ ด้วยกฎที่ พี่ มอบให้ ฉัน เองต่างหาก! พี่ ควรจะระวัง อำนาจ ที่ พี่ มอบให้ ฉัน ไว้บ้างนะคะ" ปลายฟ้า โน้มตัวลงไปมอบ จูบที่อ่อนโยนที่สุด บนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา ตามกฎที่เขากำหนดไว้ แต่เธอจงใจให้จูบนั้นยั่วยวนและยาวนานกว่าที่จำเป็น ทำให้ คราม ต้องหายใจติดขัดเล็กน้อย คราม: (หลังจากผละจูบด้วยความไม่พอใจ) "นั่นไม่ใช่ อ่อนโยน ปลายฟ้า! นั่นมันคือการ ล่อลวง! น้อง กำลังละเมิด เจตนารมณ์ ของ กฎ!" ปลายฟ้า: "ความอ่อนโยน ของ ฉัน ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ พี่คราม! พี่ คงไม่คุ้นเคยกับ ความอ่อนโยน ที่มาพร้อมกับ การควบคุม ใช่ไหมคะ! จูบนี้... ฉัน ได้มันมาเป็น อำนาจ ที่จะใช้ในวันนี้แล้วนะคะ!" คราม: (ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว) " อำนาจ ของ น้อง หมดลงแล้ว! น้อง ไม่มี สิทธิ์ ในการ สั่ง พี่ จนกว่า พี่ จะให้ น้อง มี อำนาจ อีกครั้ง!" ปลายฟ้า: (หยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่เธอเลือกไว้ใน กฎข้อที่ 3 มาวางบนเตียง) " พี่ คิดว่า อำนาจ ของ ฉัน หมดลงแล้วเหรอคะ! พี่ ลืมไปแล้วเหรอว่า กฎข้อที่ 3 คืออะไร! ฉัน มี สิทธิ์ ในการเลือก เสื้อผ้า ของ พี่! และ ฉัน จะใช้ อำนาจ นี้ในวันนี้แหละค่ะ!" คราม: "เสื้อเชิ้ตสีฟ้านั่น! พี่ ไม่ชอบสีอ่อน! พี่ เป็น เฮดว๊ากวิศวะ! พี่ ต้องใส่เสื้อสีเข้มเท่านั้น!" ปลายฟ้า: "ไม่! วันนี้ พี่ ต้องใส่เสื้อสีฟ้าอ่อน! และ พี่ ต้องทำตัว สุภาพ และ อ่อนโยน ที่สุดต่อหน้าคนอื่น ๆ! ถ้า พี่ กล้า ว๊าก น้องปี 1 เสียงดัง แม้แต่นิดเดียว... บทลงโทษ คือ ฉัน จะ จูบ พี่ กลางลานเกียร์ให้ทุกคนดูเลยนะคะ! พี่คราม! พี่ เลือกเอาเองว่า ศักดิ์ศรี ของ พี่ จะถูก ทำลาย ด้วย ความโกรธ หรือด้วย จูบ ของ ฉัน!" คราม เดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ไม่คุ้นตา ใบหน้าของเขายังคงเคร่งเครียด แต่เขาพยายามทำตัวให้ สุภาพ ตามคำสั่งของ ปลายฟ้า ปลายฟ้า จงใจพา คราม มานั่งที่ โรงอาหารกลาง ซึ่งเป็นที่รวมตัวของนักศึกษาทุกคณะ เพื่อให้ทุกคนเห็นการ สลับบทบาท ของพวกเขา เพื่อนวิศวะ (หนึ่ง): (เดินเข้ามาอย่างอึ้ง ๆ) "ไอ้คราม! นี่มึงใส่เสื้อสีฟ้ามาจริง ๆ เหรอวะ! แล้วทำไมมึงถึงมานั่งกินข้าวกับ ยัยปลายฟ้า ที่นี่! นี่มึงโดนมัน ควบคุม ไปแล้วเหรอวะ!" คราม: (พยายามยิ้มอย่างฝืน ๆ ตามคำสั่ง) "พี่ ไม่ได้โดนใคร ควบคุม! พี่ แค่พา ที่รัก ของ พี่ มาทานข้าวด้วย! น้อง อย่าพูดจาให้ ที่รัก ของ พี่ เสียใจนะ! พี่ ไม่ชอบให้ใครมาว่า ที่รัก ของ พี่!" ปลายฟ้า: (ยิ้มหวาน) "ขอบคุณนะคะ ที่รัก! ฉัน รู้สึก ดีใจ ที่ พี่ ห่วงใยความรู้สึกของ ฉัน พี่ ดูเป็น สุภาพบุรุษ มากกว่าปกติเลยนะคะวันนี้" คราม: (กระซิบกับปลายฟ้าด้วยความโกรธ) " น้อง พอใจหรือยัง! น้อง ทำให้ พี่ กลายเป็น ตัวตลก ต่อหน้าเพื่อน พี่ แล้วนะ! น้อง กำลังทำให้ พี่ เสีย อำนาจ ในคณะไปหมดแล้ว!" ปลายฟ้า: "ยังหรอกค่ะ พี่คราม! ฉัน มี คำสั่งที่สอง สำหรับ พี่! พี่ ต้องไป ซื้อขนมหวาน ที่ พี่ไม่ชอบ มาให้ ฉัน! แล้ว ป้อน ให้ ฉัน กินต่อหน้าเพื่อน ๆ พี่ ด้วยท่าทางที่ อ่อนโยนที่สุด! พี่ ต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่า พี่ เต็มใจทำเพื่อ ฉัน!" คราม: "น้อง! น้อง กำลังเล่นกับ ความอดทน ของ พี่ อยู่นะ! พี่ จะทำให้ น้อง เสียใจที่ทำแบบนี้!" ปลายฟ้า: " พี่ กำลังจะ ปฏิเสธ คำสั่ง ของ ฉัน เหรอคะ! บทลงโทษ คืออะไร พี่ คงจะจำได้นะคะ! ฉัน จะ จูบ พี่ ตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย! พี่ กล้าพอที่จะ แลก ศักดิ์ศรี กับ ความพึงพอใจ ของ ฉัน ไหมล่ะคะ!" คราม ลุกขึ้นเดินไปซื้อขนมหวานที่เขาเกลียดมาอย่างจำนน เขาต้องแสดงความรักต่อ ปลายฟ้า อย่างน่าอับอายต่อหน้าเพื่อน ๆ วิศวะฯ ที่กำลังมองมาด้วยความไม่เข้าใจ คราม กลับมาพร้อมกับขนมหวาน แล้วค่อย ๆ ป้อน ให้ ปลายฟ้า ด้วยท่าทางที่ดู อ่อนโยน จนผิดปกติ ปลายฟ้า รับขนมหวานนั้นไว้พร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตาของ คราม ปลายฟ้า: (กระซิบอย่างยั่วยวน) " พี่ ดู น่ารัก มากเลยค่ะตอนที่ทำตาม คำสั่ง ของ ฉัน! ฉัน ชอบ พี่คราม ที่ อ่อนโยน มากกว่า พี่คราม ที่ ป่าเถื่อน นะคะ! พี่ ไม่คิดว่า พี่ ควรจะเปลี่ยนเป็นคน อ่อนโยน ตลอดไปเหรอคะ!" คราม: (ตอบกลับด้วยเสียงต่ำ) "น้อง กำลัง สนุก กับการทำให้ พี่ กลายเป็น คนที่น้องอยากให้เป็น ใช่ไหม! น้อง กำลังพยายาม ทำลาย ตัวตนของ พี่! น้อง กำลังพยายามทำให้ พี่ ยอมรับ ความพ่ายแพ้!" ปลายฟ้า: " ฉัน ไม่ได้ ทำลาย ค่ะ พี่คราม! ฉัน กำลัง ค้นหา ตัวตนที่แท้จริงของ พี่ ต่างหาก! พี่ ไม่คิดเหรอว่า พี่ จะมีความสุขมากกว่านี้ถ้า พี่ เลิกใช้ อำนาจ และใช้ ความอ่อนโยน แทน! ความอ่อนโยน ที่ พี่ แสดงออกมาวันนี้มันเป็น เสน่ห์ ที่ พี่ ไม่เคยมีมาก่อนนะคะ!" คราม: (ความโกรธในดวงตาของเขาสะท้อนถึงความขัดแย้งภายใน) " พี่ ไม่เชื่อในสิ่งที่ น้อง พูด! พี่ เชื่อในสิ่งที่ พี่ กำลังทำอยู่เท่านั้น! และ พี่ จะทำให้น้อง ร้องขอ ให้ พี่ กลับไปเป็น ครามคนเดิม ให้ได้! พี่ จะทำให้ น้อง รู้ว่า อำนาจ ของ พี่ มัน น่าหลงใหล กว่า ความอ่อนโยน ที่ น้อง กำลังบังคับให้ พี่ แสดงออกมา!" ปลายฟ้า: (ยื่นหน้าเข้าไปใกล้) " พี่ คิดว่า ฉัน จะร้องขอเหรอคะ! ฉัน จะทำให้ พี่ พ่ายแพ้ จนกว่า พี่ จะ ยอมจำนน ต่อ ความรู้สึก ของ พี่ เอง! ฉัน กำลังสนุกกับ เกม ที่ พี่ เป็นคน พ่ายแพ้ ไปเรื่อย ๆ!" คราม กัดฟันแน่น เขาเหลือบมองเพื่อน ๆ ที่กำลังซุบซิบกัน ก่อนจะตัดสินใจที่จะใช้ อำนาจ ที่เขาเหลืออยู่ อำนาจ ที่สามารถใช้ได้ตลอด 24 ชั่วโมงในฐานะ เจ้าของ ของ ปลายฟ้า คราม: "พอแล้ว! น้อง! คำสั่งสุดท้าย ของ พี่ คือ... น้อง ต้อง กลับคอนโด กับ พี่ เดี๋ยวนี้! พี่ ต้องการให้ น้อง รับบทลงโทษ สำหรับการทำตัว น่ารัก และ ยั่วยวน ตลอดทั้งวัน! พี่ ต้องการให้ น้อง ชดใช้ ความอับอาย ที่ น้อง สร้างขึ้นมา!" ปลายฟ้า: (ยิ้มอย่างพอใจ) "ฉัน ยอมรับ คำสั่ง ค่ะ พี่คราม! ฉัน จะไป รับบทลงโทษ ที่ พี่ มอบให้! แต่พี่ต้องจำไว้ว่า... อำนาจ ของ ฉัน ก็เพิ่มขึ้นตาม ความโกรธ ของ พี่ นะคะ! ฉัน จะทำให้ พี่ ต้อง หลงรัก ฉัน จนไม่สามารถกลับไปเป็น ครามคนเดิม ได้อีกเลย!"