ตอนที่ 14: มื้อเที่ยงอล

เช้าวันใหม่ผ่านไปอย่างเร่งรีบราวกับพายุเข้า เมื่อเสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงตรง ปลายฟ้าก็รีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วพุ่งตัวลงมาจากชั้นเรียนทันที ราวกับมีภารกิจลับที่ต้องพิชิต นั่นคือการไปยึดทำเลทองในโรงอาหารคณะวิศวะฯ ที่เธอเพิ่งใช้เป็นสนามรบเมื่อวันก่อน พี่คราม เดินตามมาอย่างไม่เร่งรีบนัก เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวเดิมที่เธอ "คัดสรร" ให้ เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของ ความพ่ายแพ้ และการถูก ตีกรอบ ในรสนิยมของเขาเอง ปลายฟ้า: (เดินนำลิ่วจนชายเสื้อเชิ้ตของเธอปลิวไสว หันมาถลึงตาใส่เขาที่ทำท่าทางเหมือนกำลังเดินสำรวจโลก) "ชักช้าอยู่ได้ พี่คราม! ลีลา ขนาดนี้ไปเดินแบบสวมชุดเจ้าบ่าวดีกว่าไหมคะ! พี่ รู้ไหมว่าถ้าเราไม่ได้โต๊ะมุมติดหน้าต่างที่แสงสวยๆ ตรงนั้น น้อง จะ ลงโทษพี่ ด้วยการงอนไม่พูดกับ พี่ สามชั่วโมงเต็มๆ เลยนะ! พี่ รับไหวเหรอคะกับการต้องนั่งเงียบๆ ข้างคนสวย!" คราม: (เดินช้าลงไปอีก กอดอก ยักไหล่ด้วยสีหน้าเบื่อโลก) "โอ๊ย น้องปลายฟ้า! จะ วุ่นวาย อะไรกับโต๊ะมุมขนาดนั้น! พี่ เป็นถึง คราม อดีต เฮดว๊าก นะเว้ย! บารมี มันค้ำคอ! ถึงช้าแค่ไหนก็มีคน เกรงใจ ลุกให้เรานั่งอยู่แล้ว! ไม่ต้องทำตัวเหมือนพวกอยากเด่นอยากดังในโซเชียลหรอก!" ความคิดของคราม: อยากให้เธอยอมรับความพ่ายแพ้ของฉันหน่อยก็ไม่ได้ ต้องมาทำตัวเป็นควีนอยู่ตลอดเวลา ปลายฟ้า: (เดินเข้าไปประชิดตัวเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน) "เกรงใจ เหรอคะ? หรือกลัวว่า พี่ จะ ว๊าก ใส่จนอาหารไม่ย่อยคะ! แล้วอีกอย่างนะ พี่คราม! อิทธิพล พี่ ที่โรงอาหารนี้มัน หมดอายุ ไปพร้อมกับ จูบ ที่ พี่ ถูก ฉัน สั่งให้มอบให้เมื่อวานแล้วไม่ใช่เหรอคะ! ดูสิ เพื่อนพี่ โต๊ะนั้นยังมอง พี่ เหมือน ไอ้ต้าวที่รักของน้อง ที่ไม่มี น้ำยา อยู่อย่างนั้นเลย!" คราม: (หยุดกึก เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เขากัดฟัน มองเธออย่างไม่พอใจถึงขีดสุด) "หยุด ประจาน พี่ เดี๋ยวนี้เลยนะ น้อง! น้อง กำลังทำให้ พี่ เสียภาพลักษณ์! นี่แหละ บทลงโทษ ที่ พี่ จะให้ น้อง คือ พี่ จะไม่ซื้อข้าวเที่ยงให้ น้อง! ไปต่อคิวซื้อเองเลย! อยากจะ วุ่นวาย มากนักก็ไปวุ่นวายที่เคาน์เตอร์นู่น! พี่ จะได้นั่งเงียบๆ พักผ่อนหู!" ปลายฟ้า: (ยกมุมปากขึ้นอย่างผู้ชนะ เธอรู้ว่าการ ลงโทษ ที่เขาเสนอมานั้นไร้ผลสิ้นดี) "หึ! บทลงโทษ ที่ อ่อนปวกเปียก! น้อง ซื้อเองได้ค่ะ! แต่ พี่ ต้องจำไว้ว่า... ถ้าพี่ ไม่ซื้อให้ น้อง จะเลือกซื้อ ของหวานที่พี่เกลียด มานั่ง ป้อน ตัวเอง อย่างออกรส ตลอดมื้อเลยนะคะ! แถมจะนั่งมองหน้า พี่ ด้วยสายตา สมเพช ที่ พี่ แพ้แม้กระทั่งเรื่องข้าว! พี่ เลือกเอาเองว่าจะ เสียเงิน หรือ เสียสุขภาพจิต!" คราม ยืนจ้องเธอด้วย ความโกรธ ที่พยายามแปรเปลี่ยนเป็น ความอ่อนโยน ตามคำขอของเธอ ความคิดของคราม: ทำไมฉันต้องแพ้ผู้หญิงคนนี้ทุกเรื่องวะ! แค่ซื้อข้าวเองก็ยังโดนขู่! พี่ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยอม ยกธงขาว ให้กับการ ความงี่เง่า ของเธอ คราม: (ทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ เหมือนเสียงเครื่องยนต์ใกล้พัง) "เออๆๆๆ! รำคาญ! พี่ ซื้อให้ก็ได้! น้อง อยากกินอะไร! รีบๆ สั่งมาเลย! พี่ มีเวลาน้อย! พี่ ต้องไป กู้ศักดิ์ศรี คืนจากเพื่อนๆ!" ปลายฟ้า: "ดีมากค่ะ! ข้าวราดแกงเขียวหวานไก่ไข่ดาว! (เน้นเสียง ไข่ดาว ราวกับมันเป็น มงกุฎ แห่งชัยชนะ) ส่วน น้ำ ขอเป็น ชานมไข่มุกหวานน้อย นะคะ! ไข่มุก ต้องนิ่มกำลังดีด้วยนะคะ! อ้อ! แล้วก็รีบไปล้างมือด้วยนะ พี่คราม! มือพี่ ดูเลอะหมึกปากกาจากวิชาเขียนแบบมากเลย! น้อง ไม่ชอบให้ ที่รัก ที่ต้องมาป้อนข้าว น้อง ดูสกปรก!" คราม ยอมเดินไปเข้าคิวซื้อข้าวด้วยท่าทางหงุดหงิดสุดขีด มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างกำเหรียญแน่น เขาสาบานในใจว่าจะต้องมี บทลงโทษ ที่สาสมสำหรับ การข่มเหง ครั้งนี้ ขณะที่ ปลายฟ้า รีบใช้จังหวะนี้ไปยึดโต๊ะมุมที่เธอต้องการ แต่เมื่อไปถึง ความวุ่นวาย ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีกลุ่มนักศึกษาหญิงจากคณะนิเทศศาสตร์นั่งลงไปก่อนอย่างไม่รู้ชะตากรรม ปลายฟ้า: (เดินไปยืนเท้าเอว ชะโงกหน้าใส่กลุ่มนั้นด้วยรอยยิ้ม แสบๆ แต่เป็นมิตร) "ขอโทษนะคะ! โต๊ะนี้ สงวนสิทธิ์ ให้ ไอ้ต้าวที่รักของน้อง ค่ะ! ช่วยลุกให้พวกเราหน่อยได้ไหมคะ!" นักศึกษาหญิง (หนึ่ง): (มองอย่างงงๆ) "อ้าว ทำไมต้องลุกด้วยล่ะคะ? โต๊ะก็ว่างอยู่แล้วนี่คะ?" ปลายฟ้า: (ทำท่าทาง น่าสงสาร ราวกับจะร้องไห้) "คือว่า... แฟน ฉัน เป็นคน เรื่องเยอะ มากค่ะ! เขาเป็น เฮดว๊าก เก่า! เขาจะนั่งแต่โต๊ะนี้เท่านั้น! ถ้าฉัน ไปบอกเขาว่า ฉัน ยึดโต๊ะไม่ได้ เขาจะว๊ากใส่ฉัน ทั้งคืน เลยนะคะ! ช่วยชีวิตฉันหน่อย เถอะค่ะ! ฉัน กลัวเขามาก!" คราม: (เดินกลับมาพร้อมถาดข้าวและได้ยินประโยคสุดท้ายของ ปลายฟ้า ถาดข้าว ในมือแทบจะหล่นลงพื้น เขารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าซ้ำซ้อน) "โอ๊ย น้องปลายฟ้า! เรื่องเยอะ บ้าบออะไรอีก! น้อง ทำอะไรลงไปเนี่ย!" ปลายฟ้า: (หันไปมอง คราม ด้วยสายตา ออดอ้อน ปน ดุ) "พี่คราม! พี่ กำลังทำให้ ฉัน ดู ไม่มีความหมาย ต่อหน้าคนอื่นนะคะ! พี่ ต้องทำหน้า ขรึมๆ แล้ว ทำเสียงดุ ไล่พวกเขาไปเดี๋ยวนี้เลย! ไม่ใช่ทำหน้าเหมือน ลูกหมาอยากได้ขนม แบบนี้! ไม่งั้น พี่ จะโดน งอน สามวัน!" คราม: (วางถาดข้าวลงอย่างกระแทกกระทั้น ใบหน้าแดงก่ำ ด้วยความอับอายและหงุดหงิด พี่ หันไปทางกลุ่มนักศึกษาหญิง พยายามจะพูดอะไรบางอย่างที่ ดุดัน แต่คำพูดติดอยู่ในลำคอเพราะถูก ความน่ารัก ของ ปลายฟ้า สะกดไว้) "โอเค! พี่ ยอม! พี่ ว๊ากไม่ได้! น้อง ขู่ ไว้แล้วนี่! งั้นพวกเราไปนั่งโต๊ะอื่นก็ได้! พี่ อับอาย พอแล้ว!" ปลายฟ้า: (ยิ้มหวานให้กับกลุ่มนักศึกษาหญิงราวกับนางฟ้ามาโปรด) "เห็นไหมคะ? แฟน ฉัน เป็น ทาสรัก ที่ น่ารัก มากกว่า เฮดว๊าก ทั่วไปเยอะเลยค่ะ! งั้นพวกเราไปนั่งโต๊ะอื่นก็ได้ค่ะ! ขอให้ทานให้อร่อยนะคะ!" (ลากแขน คราม ที่กำลัง หน้าม้าน และหอบถาดข้าว ไปนั่งโต๊ะเล็กๆ ริมสุดของโรงอาหารที่อยู่หลังเสา) คราม: (นั่งลงด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด กระซิบเสียงลอดไรฟัน) "น้อง! น้อง ทำอะไรลงไป! น้อง ทำให้ พี่ ดูเหมือน หมาเชื่อง ต่อหน้าทุกคนนะ! น้อง จงใจ ทำลายความน่าเชื่อถือ ของ พี่! คืนนี้ พี่ จะเอาคืนให้สาสม!" ปลายฟ้า: (ตักแกงเขียวหวานขึ้นมาป้อนให้ คราม โดยไม่สนว่าเขาจะกินหรือไม่) "ชู่ๆ... ทานซะนะคะ ที่รัก! พี่ ไม่ได้ หมาเชื่อง หรอกค่ะ! พี่ แค่กำลัง แสดงออก ว่า พี่ รักน้อง มากกว่า ตำแหน่ง! พี่คราม ที่ ยอมแพ้ ให้กับ ความน่ารัก ของ น้อง... น่ารักที่สุด เลยค่ะ!" ความคิดของปลายฟ้า: การที่เขาโกรธแสดงว่าฉันมาถูกทางแล้ว! การเอาชนะความโกรธของเขาคือการผูกมัดเขาไว้กับฉันตลอดไป! คราม มอง ปลายฟ้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย ความหงุดหงิด ผสมกับ ความต้องการ ที่จะจับเธอมา จูบสั่งสอน ให้จบๆ ไป พี่ อ้าปากรับแกงเขียวหวานจากเธออย่างจำนน สงคราม มื้อเที่ยงจบลงด้วย ชัยชนะ ของ ปลายฟ้า แต่ สงคราม บนเตียง... กำลังจะเริ่มต้นในไม่ช้า