ตอนที่ 15: ความหึงหวง

หลังมื้อเที่ยงอันอลเวงที่โรงอาหาร ปลายฟ้าและครามตัดสินใจเดินเลี่ยงความวุ่นวายไปทางสวนหย่อมหลังคณะสถาปัตย์ฯ ปลายฟ้า เดินนำหน้าด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ซ่อนความมุ่งมั่นในการ แก้แค้น การที่ คราม เคย ควบคุม เธอมาตลอด คราม เดินตามมาติดๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึงจนแทบจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เขาพยายามแสดงออกถึงความรำคาญเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ในเกมมื้อเที่ยง คราม: (นั่งลงบนม้านั่งอย่างทิ้งตัว ถอนหายใจยาวเหยียด ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย) "หึ! นี่แหละคือชีวิตของ อดีตเฮดว๊าก ที่มี แฟนนักทำลายล้าง! น้อง พอใจหรือยังที่ทำให้ พี่ ดูเหมือน ตุ๊กตาโชว์ ใส่เสื้อสีฟ้าอยู่กลางโรงอาหาร! พี่ อยากจะรู้จริงๆ ว่า น้อง ได้อะไรจากการที่ทำให้ พี่ สูญเสีย เกียรติ ขนาดนั้น!" ปลายฟ้า: (นั่งลงข้างๆ ยิ้มกริ่ม เอียงคอ มองเขาอย่างน่ารักน่าชังจนน่าหมั่นไส้) "ความสุข ไงคะ พี่คราม! ความสุข ที่ได้เห็น พี่ ถูกปลดจากบัลลังก์! พี่ เคยคิดว่า พี่ เหนือกว่า ฉัน เพราะ อำนาจ พี่ ไงคะ! ฉัน ก็แค่พิสูจน์ให้ พี่ เห็นว่า พี่ ก็เป็นแค่ ผู้ชายอ่อนแอ ที่อยู่ภายใต้ การควบคุม ของ ฉัน!" คราม: (หันขวับ ทำเสียงจิ๊จ๊ะ อย่างขัดใจ พี่ ใช้มือเสยผมขึ้นอย่างแรง) "อ่อนแอ บ้าบออะไร! น้อง กำลังทำลาย ทุกอย่าง ที่ พี่ สร้างมา! น้อง คิดว่า พี่ จะปล่อยให้ น้อง ทำลาย อำนาจ ของ พี่ ไปเรื่อยๆ เหรอ! คืนนี้... น้อง จะต้อง ยอมรับความพ่ายแพ้!" ปลายฟ้า: (กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา) "ยอมแพ้ เหรอคะ? ฉัน ยังไม่ได้เริ่มต้น แก้แค้น เลยค่ะ! การที่ พี่ พยายามทำตัวเป็น เจ้าของ ฉัน ต่างหากที่ทำให้ พี่ ต้อง เจ็บปวด! พี่ จะต้องชดใช้ทุกสิ่งที่ พี่ เคยทำกับ ฉัน!" คราม: (เบี่ยงตัวหนีอย่างรำคาญ แต่มือ ก็ยัง กุมมือ เธอไว้แน่นอย่างเป็นปฏิกิริยา) "ชดใช้ อะไร! พี่ ไม่ได้ทำอะไรผิด! น้อง เลิกทำตัวเป็น นางเอกแค้น ได้ไหม! ปล่อยให้ พี่ ใช้ชีวิตของ พี่ เอง! พี่ จะได้ไม่ต้องคอย ควบคุม น้อง!" ปลายฟ้า: (กระชับ มือ เขาแน่น จ้องตา ด้วยความจริงจัง) "ไม่ได้ ค่ะ! พี่ เคย บงการ ชีวิตฉัน มานานแค่ไหน! ถึงเวลาที่ ฉัน จะ บงการ ความรู้สึก ของ พี่ บ้าง! พี่ ต้องยอมรับว่า พี่ ติด ฉัน! พี่ ขาด ฉัน ไม่ได้! และ ฉัน จะใช้ ความจริง ข้อนี้ ทำลาย พี่!" คราม: (พ่นลมหายใจอย่างแรง) "ทำลาย เหรอ! พี่ ติด ความสบาย ต่างหาก! น้อง ไปไหน พี่ ต้องตามไปด้วย! พี่ ต้องคอย ห้าม น้อง ไม่ให้ไป ป่วน ชาวบ้าน! พี่ ไม่ได้ติด น้อง! พี่ ติด หน้าที่ ที่ต้อง ควบคุมความวุ่นวาย ต่างหาก!" ในจังหวะนั้นเอง กาย หนุ่มหล่อคณะบัญชีปีสามก็เดินผ่านมา กาย มีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และบุคลิกที่สบายๆ ต่างจาก คราม โดยสิ้นเชิง เขาคือ อาวุธลับ ที่ ปลายฟ้า เตรียมไว้สำหรับการ เอาคืน ครั้งใหญ่ กาย: (เดินตรงเข้ามายิ้มทักทายอย่างมั่นใจ) "อ้าว ปลายฟ้า! พี่ กาย นึกว่าใคร! มานั่งเล่นอยู่ตรงนี้เองเหรอ? เธอ ดู สดใส กว่าตอนอยู่กับ ไอ้คราม เยอะเลยนะ!" ปลายฟ้า: (ผละจาก คราม เล็กน้อย ยิ้มตอบ อย่างเป็นมิตรและดูดีมีเสน่ห์จนทำให้ คราม ตัวเกร็ง) "อ๋อ พี่กาย! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ! พี่คราม ไม่ได้ ควบคุม น้อง หรอกค่ะ! พวกเราแค่มานั่ง ถกเถียง แผนการ ในอนาคต กันน่ะค่ะ!" คราม: (ลุกขึ้นยืนเต็มตัวทันที ดึงปลายฟ้า เข้ามาใกล้จนแขนของเธอแนบชิดกับลำตัว สายตา มอง กาย อย่างไม่เป็นมิตรและเต็มไปด้วยความหึงหวงที่พยายามซ่อนไว้) "แผนการ อะไร! พี่ แค่ งีบ แป๊บเดียวเอง! นาย ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของ พี่ กับ น้อง! ไปไหนมาไม่ทราบ น้องปลายฟ้า! พี่ บอกว่าให้ นั่งเงียบๆ อยู่ข้าง พี่ ไง!" กาย: (ทำเป็นไม่สนใจท่าทางหวงก้างของ คราม ยื่นแก้วกาแฟเย็น ในมือให้ ปลายฟ้า) "พอดี พี่ เพิ่งไปซื้อ กาแฟเจ้าอร่อย มาน่ะครับ! รู้ว่า ปลายฟ้า ชอบกิน หวานน้อย พี่ เลยซื้อมาเผื่อ เธอ เลยนะ! พี่ รู้ว่า เธอ เหนื่อย กับการต้องมานั่ง ดูแล ไอ้เด็กเอาแต่ใจ นี่!" ปลายฟ้า: (รับแก้วกาแฟมาอย่างสุภาพ ยิ้มหวาน อย่างมีชัย) "ว้าว! กาแฟเย็น! ขอบคุณ มากๆ เลยนะคะ พี่กาย! พี่ รู้ใจน้อง ไปหมดเลย! พี่ ทำให้ น้อง รู้สึกดีมากๆ เลยค่ะ!" คราม: (หน้าตึงจนแทบจะระเบิด พี่ เหลือบมอง กาแฟ แล้วมอง กาย สลับกัน เสียงพี่ ดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้) "กาแฟ อะไร! พี่ บอกว่าให้ น้อง งดคาเฟอีน! น้อง จะนอนไม่หลับ! เอามานี่เลย! น้อง ไม่จำเป็น ต้องรับ ของที่คนอื่น มายื่นให้! พี่ ซื้อให้ น้อง ได้!" (พี่ ยื่นมือไป คว้าแก้วกาแฟ จากมือ ปลายฟ้า) ปลายฟ้า: (รีบดึงแก้วกาแฟหนี ทำหน้ามุ่ย) "นี่! พี่คราม! พี่ ไม่มีสิทธิ์ บงการ ฉัน อีกต่อไปแล้วนะ! พี่ หึง เหรอคะ! พี่ ยอมรับมาเถอะว่า พี่ กำลังกลัวว่า ฉัน จะไม่สนใจ พี่! พี่ กลัวว่า อำนาจ ของ พี่ จะหมดลง!" กาย: (สบโอกาส พูดจาปลอบโยน) "ปลายฟ้า ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะ! พี่ มีเรื่องอยากคุยกับ เธอ สองต่อสองน่ะ! เรื่อง กิจกรรมมหาวิทยาลัย ที่เราต้องจัดร่วมกันน่ะ! คุยกันตรงนี้คงไม่สะดวก... พี่ พา เธอ ไปดู รายละเอียด ที่ห้อง สโมสร หน่อยได้ไหม? พี่ ไม่อยากให้ เธอ ต้องมา อึดอัด!" ปลายฟ้า หันไปมอง คราม ที่กำลัง กำหมัดแน่น ดวงตา ของเขาสื่อถึง ความหึงหวง ที่พลุ่งพล่านอย่างชัดเจน เธอเห็นโอกาส ที่จะ เอาคืน เขาได้อย่างสาสมที่สุด ปลายฟ้า: (ยิ้มหวานให้กับ กาย รอยยิ้ม นั้นคือ ใบมีด ที่กรีดกลางใจ คราม) "ได้สิคะ พี่กาย! น้อง ก็มีเรื่องอยากคุยกับ พี่ พอดีเลยค่ะ! พี่คราม! น้อง ไปก่อนนะคะ! พี่ นั่งพักผ่อนอยู่ตรงนี้คนเดียวไปก่อนนะ! น้อง อาจจะ กลับมาดึกหน่อย นะคะ!" คราม: (เบิกตากว้าง เสียงพี่ ดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้) "น้องปลายฟ้า! หยุด! น้อง จะไปไหน! พี่ บอกว่าให้ อยู่ข้างพี่ ไง! น้อง ละเมิดคำสั่ง ของ พี่! น้อง! กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! พี่ สั่ง!" ปลายฟ้า ไม่สนใจ เธอหันหลังให้คราม แล้วเดินเคียงข้าง กาย ออกไปจากสวนหย่อมทันที ทิ้งให้ คราม นั่งอยู่เพียงลำพังบนม้านั่ง ใบหน้า ของเขาเต็มไปด้วย ความหึงหวง ความโกรธ และ ความพ่ายแพ้ อย่างแท้จริง สงคราม ครั้งนี้ ปลายฟ้า ชนะขาดลอย... แผนการแก้แค้น ของเธอกำลังดำเนินไปตามที่ต้องการ คราม ได้ลิ้มรส ความเจ็บปวด จากการ สูญเสียการควบคุม แล้ว