ตอนที่ 11: อำนาจเหนือชุดเกียร์

เป็นเช้าวันจันทร์แรกของการอยู่ร่วมกันตลอด 24 ชั่วโมงที่คอนโดของ คราม ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาก่อนเขาเล็กน้อยตามเวลาที่เธอกำหนด และเตรียมแผนการใช้ อำนาจที่ได้รับจาก กฎข้อที่ 3 อย่างสมบูรณ์ เธอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวของ คราม ซึ่งเธอได้ยึดครองมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวแล้ว และคัดเลือก ชุดที่น่าอับอาย ที่สุดสำหรับชายหนุ่มมาเฟียอย่างเขา คราม ตื่นขึ้นมาตามคำสั่งใน กฎข้อที่ 4 ที่ให้ ปลายฟ้า ต้อง ปลุกเขาด้วยจูบที่อ่อนโยนที่สุด คราม: (หลังจากถูกปลุก) คราม:"นี่มันตีห้าครึ่ง! น้อง ปลุก พี่ เร็วเกินไปนะ! น้อง กำลังละเมิดสิทธิ์ในการนอนของ พี่!" ปลายฟ้า: (ยิ้มหวาน) ปลายฟ้า:"ฉัน ต้องรีบไปเรียนแต่เช้าค่ะ ที่รัก! และ ฉัน ต้องทำตาม กฎข้อที่ 3 ด้วยการจัดเตรียมเสื้อผ้า ที่ พี่จะใส่ไปมหาวิทยาลัยวันนี้ไงคะ!" คราม: (ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย) คราม: "เสื้อผ้าอะไร! พี่ มีเสื้อช็อปและเสื้อนักศึกษามาตรฐานอยู่แล้ว น้องอย่ามาวุ่นวาย!" ปลายฟ้า: (วางถุงเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ลงบนเตียง) ปลายฟ้า : "ไม่ได้นะคะ! กฎบอกว่าฉันต้องเลือก เสื้อผ้าที่ฉันคิดว่าเหมาะกับพี่ที่สุด! และ ฉันคิดว่า ชุดนี้แหละค่ะที่ หมาะสมกับพี่คราม ในการไปว๊ากน้องปี 1 ที่คณะวิศวะฯ!" คราม มองเข้าไปในถุงอย่างไม่เชื่อสายตา ภายในนั้นคือ เสื้อเชิ้ตสีชมพูพาสเทลที่เขาเคยซื้อมาเพราะพนันกับเพื่อน และที่สำคัญที่สุดคือ เสื้อช็อปวิศวะฯ ที่ถูกปลายฟ้าปักป้ายชื่อใหม่ด้วย ด้ายสีทองแวววาว ที่ใหญ่กว่าปกติหลายเท่า คราม: (เสียงดังด้วยความโกรธ) คราม: "ปลายฟ้า! น้อง ทำบ้าอะไรกับ เสื้อช็อป ของ พี่! น้อง เอาด้ายสีทองปักชื่อ 'ที่รักของปลายฟ้า' ไว้ตรงแขนเสื้อเหรอ! น้อง กล้ามากนะ!" ปลายฟ้า: (ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้) ปลายฟ้า: "ก็ กฎข้อที่ 3 บอกว่า ฉัน ต้องเลือกเสื้อผ้าที่ เหมาะกับพี่ที่สุด ไงคะ! พี่ เป็น ที่รัก ของ ฉัน แล้ว! พี่ ก็ต้องประกาศให้ทุกคนรู้สิคะ!" คราม: "พี่ ไม่ใส่! พี่ ไม่มีทางใส่ชุดที่น่าอับอายแบบนี้ไปคณะ! น้อง กำลังละเมิดอำนาจ ของ พี่!" ปลายฟ้า: (ยื่นหน้าเข้าไปใกล้) ปลายฟ้า: " พี่ กำลังจะ ปฏิเสธ คำสั่ง ที่มาจาก กฎ ที่ พี่ เป็นคนตั้งเหรอคะ! บทลงโทษ ของการปฏิเสธคืออะไรคะ พี่คราม! ฉัน จะไป จูบ พี่ กลางลานเกียร์ให้ทุกคนดูเลยนะ!" คราม กัดฟันแน่น เขาเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาที่เขาต้องไปว๊ากน้องพอดี ถ้าเขาช้า หรือถ้า ปลายฟ้า ทำตามคำขู่จริง ๆ อำนาจที่สร้างมาตลอดสี่ปีจะพังทลาย คราม: (ยอมจำนน) คราม: "ได้! พี่ จะใส่! พี่ จะทำให้ น้อง เสียใจที่กล้าทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้! น้อง จะได้รู้ว่า ผลลัพธ์ ของการท้าทาย เฮดว๊ากวิศวะ คืออะไร!" คราม เดินเข้ามาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ใน เสื้อเชิ้ตสีชมพูพาสเทล และ เสื้อช็อป ที่มีปักชื่อ 'ที่รักของปลายฟ้า' ด้วยด้ายสีทองแสบตา บรรยากาศเงียบสนิทเมื่อรุ่นน้องและเพื่อน ๆ เห็นเขาในชุดที่ไม่เคยมีใครคาดคิด ปลายฟ้า จงใจมายืนรออยู่หน้าคณะวิศวะฯ ราวกับเป็น ผู้คุมเกม เพื่อนวิศวะ (หนึ่ง): หนึ่ง : "ไอ้คราม! มึงไปทำอะไรมาวะ! นี่มึงใส่ชุดอะไรมาเนี่ย! ไอ้ ที่รักของปลายฟ้า คืออะไรวะ! มึงโดนผีเข้าเหรอ!" คราม ไม่ตอบ แต่เดินตรงมาหา ปลายฟ้า ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ปลายฟ้า: "โอ้โห! ที่รัก ของ ฉัน ดูดีจังเลยค่ะ! ชมพู เนี่ยเหมาะกับ พี่ ที่สุดเลย!" คราม: (กระซิบด้วยเสียงที่เกรี้ยวกราด) คราม: "น้อง พอใจหรือยัง! น้อง ทำให้ พี่ อับอายขายหน้าต่อหน้าเพื่อน ๆ และรุ่นน้องแล้วนะ!" ปลายฟ้า: "ยังหรอกค่ะ! ฉัน ยังไม่พอใจ!" เธอเดินไปหยิบ น้ำส้มคั้น แก้วใหญ่ที่เตรียมไว้จากเพื่อนแล้วยื่นให้ คราม ปลายฟ้า: "คำสั่งใหม่ ค่ะ! พี่ ต้อง ดื่ม น้ำส้มคั้น แก้วนี้ให้หมดใน สิบวินาที! แล้ว พี่ ต้อง ยิ้ม ให้ ฉัน อย่าง อ่อนโยน ที่สุด! พี่ ต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่า พี่ มีความสุขกับการทำตาม คำสั่ง ของ ฉัน!" คราม: (มองน้ำส้มสลับกับใบหน้ายิ้มเยาะของปลายฟ้า) คราม: " น้ำส้ม เหรอ! พี่ ไม่ชอบน้ำส้ม! น้อง ก็รู้!" ปลายฟ้า: "รู้สิคะ! ฉัน ต้องการให้ พี่ ทนทุกข์ ทรมานกับการทำตาม คำสั่ง ของ ฉัน ไงคะ! สิบวินาที ค่ะ พี่คราม!" ครามไม่มีทางเลือก เขารีบดื่มน้ำส้มคั้นรสเปรี้ยวจนหมดแก้วในเวลาอันสั้น ก่อนจะพยายามฝืนยิ้มให้ ปลายฟ้า อย่างที่เธอสั่ง การแสดงออกของเขาดูย้อนแย้งและตลกขบขันอย่างที่สุด ปลายฟ้า: (หัวเราะอย่างมีความสุข) ปลายฟ้า: "ดีมากค่ะ ที่รัก! ฉัน รัก พี่ ที่เชื่อฟัง ฉัน ที่สุดเลย! ตอนนี้ พี่ ไปทำหน้าที่ เฮดว๊าก ได้แล้วค่ะ! ฉัน อนุญาต!" คราม หันหลังกลับไปอย่างโมโหและเดินเข้าคณะวิศวะฯ ไปท่ามกลางเสียงซุบซิบของนักศึกษาที่มองตาม ปลายฟ้า ได้ พิชิต อำนาจของ คราม ในพื้นที่ของเขาได้อย่างสมบูรณ์ เย็นวันนั้นที่คอนโด คราม และ ปลายฟ้า เผชิญหน้ากันในห้องนั่งเล่น คราม ไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยไฟแค้นที่ถูกจุดขึ้นมาจากการอับอายขายหน้าทั้งวัน คราม: (เสียงเย็นยะเยือก) คราม: "น้อง ทำให้ พี่ อับอายต่อหน้าคนทั้งมหาวิทยาลัย! น้อง คิดว่า น้อง จะรอดจากการ ลงโทษ ครั้งนี้เหรอ!" ปลายฟ้า: "ฉัน ทำตาม กฎข้อที่ 3 ค่ะ พี่คราม! พี่ ไม่สามารถ ลงโทษ ฉัน ได้ในสิ่งที่ ฉัน มี สิทธิ์ ในการทำ!" คราม: " สิทธิ์ เหรอ! กฎข้อที่ 3 ให้ น้อง เลือก เสื้อผ้า! ไม่ใช่ให้ น้อง ทำลายศักดิ์ศรี ของ พี่!" ปลายฟ้า: "สำหรับ ฉัน แล้ว... ศักดิ์ศรี ของ พี่ มัน ไร้ค่า ตั้งแต่ พี่ ใช้มันทำลาย พี่ข้าว แล้วค่ะ! ฉัน แค่กำลังทำให้ พี่ เข้าใจว่า ความเจ็บปวด ที่ถูก อำนาจ ทำลายมันเป็นยังไง!" คราม เดินเข้ามาหา ปลายฟ้า อย่างรวดเร็วแล้วจับแขนเธอไว้แน่น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างความโกรธและความปรารถนา คราม: "น้อง พูดถูก! พี่ จะทำให้ น้อง รู้ว่า อำนาจ ที่แท้จริงคืออะไร! บทลงโทษ สำหรับการทำผิด มารยาท ใน อาณาเขต ของ พี่ คือ... พี่ จะไม่ให้ น้อง ได้นอนใน อ้อมแขน ของ พี่ คืนนี้!" ปลายฟ้า ชะงัก ความคิดของเธอคือการได้นอนในอ้อมแขนเขาเป็นการ ทรมาน เขา แต่การถูกปฏิเสธกลับทำให้เธอรู้สึก หงุดหงิด อย่างประหลาด ปลายฟ้า: " พี่ คิดว่า ฉัน จะกลัวเหรอคะ! ฉัน ยินดีที่จะได้นอนคนเดียว!" คราม: "ไม่ใช่แค่การนอนคนเดียว! พี่ จะให้ น้อง นอนใน ห้องแต่งตัว ของ พี่! โดยที่ น้อง ต้อง แก้ผ้า นอนอยู่บนกอง เสื้อผ้าที่น้องเลือก! และ พี่ จะมา นั่งจ้องมอง น้อง อยู่ตรงนั้นตลอดทั้งคืน!" ปลายฟ้า หน้าซีดเผือด การลงโทษ นี้เป็นการ ล่วงล้ำ ทางจิตใจอย่างรุนแรง แต่เธอต้องไม่ยอมแพ้ ปลายฟ้า: "ฉัน ยอมรับ บทลงโทษ ค่ะ พี่คราม! ฉัน จะเป็น ของเล่น ให้ พี่ จ้องมองตลอดทั้งคืน! แต่พี่ต้องจำไว้ว่า... ร่างกาย ของ ฉัน ที่ พี่ จ้องมองอยู่! มันกำลังล่อลวง ให้ พี่ ต้อง พ่ายแพ้ ต่อ ความต้องการ ของ พี่ เอง!" คราม ยิ้มอย่างผู้ชนะ แต่สายตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้ว่าการจ้องมอง ปลายฟ้า ทั้งคืนโดยที่แตะต้องไม่ได้ คือ บทลงโทษ ที่เขาตั้งขึ้นมาเพื่อ ทรมาน ตัวเองเช่นกัน