ตอนที่ 10: การเข้าสู่รังของสิงโตคราม

ปลายฟ้า เดินเข้าสู่ห้องชุดบนเพนต์เฮาส์ของ คราม อย่างมั่นใจ แม้ในใจจะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ห้องพักของเขาใหญ่โตและหรูหรากว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก พื้นหินอ่อนขัดเงาและเฟอร์นิเจอร์สีเข้มบ่งบอกถึง ความมั่งคั่ง และ ความเยือกเย็น ทุกมุมห้องสะท้อนถึง อำนาจ ที่ไม่อาจโต้แย้งของเจ้าของ คราม ยืนพิงขอบประตูห้องนั่งเล่น ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ ร่างกายของเขาส่งสัญญาณ ความโกรธ ที่ถูกกักเก็บไว้จากการถูกยั่วยุเมื่อตอนบ่าย บรรยากาศเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยคลื่นพลังงานที่พร้อมปะทุ คราม: (เขาพูดเสียงต่ำ ทุ้ม และเย็นชา) คราม: "ยินดีต้อนรับสู่ กรงทอง นะ ปลายฟ้า! หวังว่า น้อง จะเพลิดเพลินกับคอนโดใหม่ของ พี่! ที่นี่ น้อง จะได้เรียนรู้ว่าใครกันแน่ที่สามารถคุมเกมนี้ของอีกฝ่ายได้อย่างที่แท้จริง คืออะไร!" ปลายฟ้า: (วางกระเป๋าเดินทางลงกลางห้องอย่างท้าทาย เพื่อแสดงว่าเธอไม่ได้เกรงกลัว) ปลายฟ้า:"ขอบคุณค่ะ พี่คราม! ฉัน หวังว่า พี่ จะสนุกกับการมี แขก ที่ไม่ได้รับเชิญมาอยู่ด้วย 24 ชั่วโมงนะคะ! ฉัน มาที่นี่เพื่อ ทวงคืน ในสิ่งที่พี่ได้พรากไปจากคนอื่น!" คราม: "สนุกแน่นอน! โดยเฉพาะหลังจาก คำสั่งสุดท้าย ที่น้องกล้าใช้ชื่อของคนที่ พี่ทำลายเพื่อมาสั่งพี่ ให้ทำอาหาร! น้องได้จุดไฟที่น้องจะต้องเสียใจ!" ปลายฟ้า: "นั่นคือ การทวงคืน ความยุติธรรม เล็กน้อยค่ะ พี่คราม! พี่ ควรจะได้ลิ้มรสอาหารร้านโปรดของ พี่ข้าว แล้วนึกถึง ความเลวร้าย ที่ พี่ ได้ทำไว้! พี่ ต้องจำไว้ว่า ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักพี่!" คราม เดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ จนหยุดยืนอยู่ห่างกันไม่กี่นิ้ว ร่างกายสูงใหญ่ของเขาทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง คราม: "น้อง คงลืมไปแล้วนะว่า อำนาจในสั่งการ ของน้องหมดลงแล้วทันทีที่น้อง ก้าวเข้ามาในคอนโดนี้! ตอนนี้ น้องเป็นของพี่ ตลอด 24 ชั่วโมง และ พี่ จะเป็นคนกำหนด กฎ และ บทลงโทษ ทั้งหมด! น้อง อยู่ภายใต้อำนาจของพี่อย่างสมบูรณ์!" ปลายฟ้า: "แต่ ฉันไม่ใช่ทาสนะคะพี่คราม! ฉัน มาที่นี่เพื่อ เอาชนะ พี่! ฉันมาที่นี่เพื่อทำลายอำนาจ ของพี่!" คราม: "เอาชนะเหรอ? น้องคิดว่าน้องจะเอาชนะพี่ ได้ในพื้นที่ของพี่เหรอ? คำสั่งแรก ของ พี่ คือ... น้อง ต้องมานั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ พี่ แล้ว อธิบาย ให้พี่ฟังว่าน้องจะเอาชนะพี่ได้ยังไง" ปลายฟ้า ไม่ได้รอช้า เธอรู้ว่าการต่อต้านโดยไม่จำเป็นจะนำไปสู่บทลงโทษที่รุนแรงกว่า เธอยอมนั่งลงบนโซฟาหนังสีเข้มข้าง ๆ เขา การนั่งใกล้ชิดแบบนี้เป็นการท้าทายกันทางความรู้สึกอย่างชัดเจน คราม เอียงตัวเข้าหา ปลายฟ้าดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างสำรวจ คราม: "เอาล่ะ! อธิบายมา! แผนการที่จะทำให้ พี่คราม คนนี้พ่ายแพ้ ต่อความรู้สึก ของตัวเองคืออะไรครับ" ปลายฟ้า: (มองตอบอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงของเธอมั่นคง) "แผนการของฉันคือ... ฉัน จะใช้ร่างกาย ของฉัน ที่พี่ปรารถนาเป็นเหยื่อล่อ! ฉัน จะทำให้ พี่ เข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่ง พี่ ไม่สามารถ แยกความรู้สึก ระหว่าง ความต้องการ และ ความรัก ได้อีกต่อไป! และเมื่อใดที่ พี่ เริ่มมี ความห่วงใย หรือ ความผูกพัน... พี่ก็จะแพ้! อำนาจของพี่ จะถูกแทนที่ด้วยความรัก!" คราม: หัวเราะเย้ยหยัน คราม: " ความรัก เหรอ! น้อง คิดว่าพี่จะตกหลุมพรางง่าย ๆ แบบนั้นเหรอ! พี่ มีแต่ ความต้องการทางกาย กับ น้อง เท่านั้นแหละ ปลายฟ้า! พี่ ไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้ น้อง เลยแม้แต่นิดเดียว! จำไว้!" เขาใช้มือข้างหนึ่งจับเข้าที่ท้ายทอยของเธอแล้วดึงใบหน้าของเธอให้เข้ามาใกล้มากจนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ คราม: "บทลงโทษ สำหรับความปากกล้า ของ น้อง คือ... พี่จะทำให้ น้อง ยอมจำนน ต่อ ความต้องการ ของ พี่! คำสั่งที่สอง คือ... น้อง ต้องยอมให้ พี่ จูบ! แต่ น้องห้ามตอบสนอง! ห้าม ขยับ! น้อง ต้องเป็น ตุ๊กตาให้พี่จูบเท่านั้น! นี่คือการพิสูจน์อำนาจ!" ปลายฟ้า หน้าซีดเผือด การถูกจูบโดยที่ต้องนิ่งเฉยถือเป็นการทรมานที่รุนแรง เธอต้องสู้กับสัญชาตญาณตัวเองเพื่อรักษาความเข้มแข็งทางจิตใจ ปลายฟ้า: (กระซิบอย่างยอมจำนน) ปลายฟ้า : "ฉัน ยอมรับ คำสั่ง ค่ะ!" คราม บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วและร้อนแรง จูบของเขาเต็มไปด้วย อำนาจ และ การครอบครอง เขาใช้ลิ้นสำรวจโพรงปากของเธออย่างย้ำยี ในขณะที่มืออีกข้างก็รั้งเอวของเธอไว้แน่น การจูบดำเนินไปอย่างยาวนานและเร้าอารมณ์ แต่ ปลายฟ้า พยายามอย่างที่สุดที่จะทำตาม คำสั่ง คือการ นิ่งเฉย ราวกับตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิต เมื่อเขาถอนจูบออกไป ปลายฟ้า หายใจหอบอย่างหนัก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่ แต่ไม่มีหยดใดไหลออกมา เธอไม่ยอมแพ้ คราม: (เสียงแหบพร่า) "น้อง ทำได้ดีมากที่รัก! น้องทนได้นานกว่าที่ พี่ คิด! แต่น้องรู้ไหม... แม้ว่า น้องจะนิ่ง! หัวใจของน้องมันไม่ได้นิ่งเลยนะ! พี่ รู้สึกได้ว่าน้องกำลังปรารถนาพี่! น้อง โกหก ตัวเอง ไม่ได้หรอก!" ปลายฟ้า: (กัดฟัน) "ฉัน ไม่ได้ปรารถนา พี่! ฉันแค่กำลังรังเกียจ!" คราม ยิ้มอย่างเย้ยหยันกับคำปฏิเสธของเธอ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหันมามอง ปลายฟ้าอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วย ความมุ่งมั่นที่จะทำลายความเข้มแข็งของเธอ คราม: "เอาล่ะ! พี่ จะให้ น้อง มี สิทธิ์ ในการรู้ กฎ การอยู่ร่วมกันของพี่ เพื่อที่ น้องจะได้ไม่เผลอทำผิดพลาดและได้รับบทลงโทษที่หนักกว่านี้! น้อง ต้องฟังให้ดี!" ปลายฟ้า: "ว่ามาเลยค่ะ พี่! ฉัน จะจดจำทุกข้อ! ฉัน จะไม่ยอมให้ พี่ มีช่องโหว่ในการลงโทษ ฉัน!" คราม: (เริ่มประกาศกฎทีละข้อด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและหนักแน่น) กฎข้อที่ 1: น้องต้องพร้อมเสมอ! เมื่อใดก็ตามที่ พี่ สั่ง! ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด น้องต้องทำให้ พี่ พอใจ ทันที! กฎข้อที่ 2: น้อง ต้อง ห้ามพูดถึง พี่ข้าว อีกเด็ดขาด! ถ้าน้องพูดชื่อนี้อีกครั้ง! พี่ จะลงโทษ น้อง ด้วยการ จูบน้องตลอดทั้งคืน! กฎข้อที่ 3: น้อง มีหน้าที่รับผิดชอบ เสื้อผ้าของ พี่! น้อง ต้องจัดหาเสื้อผ้าที่ พี่ จะใส่ในแต่ละวัน และมันต้องเป็น เสื้อผ้าที่ น้องคิดว่า เหมาะกับพี่ที่สุด! นี่คือ อำนาจเดียวที่พี่ให้น้องมี! กฎข้อที่ 4: ทุกเช้า น้อง ต้อง ปลุกพี่ด้วยจูบที่อ่อนโยนที่สุดและทุกคืน น้องต้องนอนในอ้อมแขน ของพี่โดยไม่มีการต่อต้าน! ปลายฟ้า ตกตะลึงกับ กฎข้อที่สี่ เธอพยายามโต้แย้ง ปลายฟ้า: "ทำไม ฉัน ต้องทำเรื่องแบบนั้นด้วยคะ! นั่นมันคือ ความรัก! พี่ กำลังละเมิด ข้อตกลง!" คราม: (เดินกลับมาแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้) คราม: "ไม่! มันคือ การฝึกฝน ให้ น้อง ยอมรับ การอยู่ร่วมกัน กับ พี่! ถ้า น้อง ไม่ทำ! บทลงโทษ คือ พี่ จะ ถอดเสื้อผ้าขอ น้องออกจนหมด! แล้วกอดน้อง ไว้ตลอดทั้งคืนแทน! น้อ เลือกเอาเอง! พี่ ไม่ได้บังคับ น้องเลือกเอง!" ปลายฟ้า หายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องยอมเล่นตามเกมของเขาไปก่อน เพื่อรอจังหวะที่จะพลิกสถานการณ์และใช้ กฎข้อที่ 3 (การเลือกเสื้อผ้า) ให้เป็นประโยชน์ในการ ควบคุม เขา ปลายฟ้า: "ฉัน ยอมรับ กฎ ทุกข้อค่ะ พี่คราม! ฉัน จะเป็น คู่ขา ที่ พี่ ต้องการ! แต่ พี่ ต้องจำไว้ว่า... ทุกครั้งที่ พี่ กำลังมีความสุขกับการ ควบคุม ฉัน! พี่ กำลังเข้าใกล้ ความพ่ายแพ้ ของ พี่ ไปอีกก้าว! ฉัน จะทำให้ พี่ แพ้ ความรัก ของ ฉัน!" คราม ยิ้มร้ายกาจ คราม: "พี่ จะรอวันที่ พี่ พ่ายแพ้นะ ปลายฟ้า! พี่ หวังว่า เกม นี้จะ สนุก ไปอีกนานเลย! เตรียมตัวให้พร้อม สำหรับ บทลงโทษ คืนนี้ได้เลย ที่รัก!"