ตอนที่ 5: การประกาศสถานะกลางมหาวิทยาลัย

เช้าวันใหม่กับบทบาทใหม่ เช้าวันรุ่งขึ้นในมหาวิทยาลัยไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปสำหรับนักศึกษาทั่วไป แต่สำหรับ ปลายฟ้า แล้ว ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง เธอมาถึงคณะนิเทศฯ ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า แต่พยายามซ่อนความรู้สึกสับสนทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างมั่นใจ นีน่า: "เฮ้ย! เธอ!" นีน่า รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าแตกตื่น นีน่า: "เมื่อคืน พี่คราม เขามาหาเธอ จริงๆ เหรอ! เธอเป็นอะไรไป! เธอให้พี่เขา เข้ามาได้ยังไง!" ปาล์ม: "ใจเย็นก่อน นีน่า" ปาล์ม เข้ามาแตะไหล่เพื่อน ปาล์ม : "แล้วสรุปเรื่องมันเป็นยังไง ปลายฟ้า เขา ทำอะไร เธอบ้างหรือเปล่า!" ปลายฟ้าหยิบกาแฟเย็นขึ้นมาจิบเพื่อเรียกสติ ปลายฟ้า: "ไม่ต้องตกใจ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด ปลายฟ้า: "ไม่มีอะไรมากไปกว่าการ เจรจา เรื่องกฎกติกาของเกมเท่านั้นแหละ" นีน่า: "เจรจาบ้าอะไรวะ! เธอ กับ พี่เขา มีเกมอะไรกัน!" นีน่าถามอย่างไม่เข้าใจ ปลายฟ้าวางแก้วกาแฟลงแล้วสบตากับเพื่อนทั้งสองอย่างจริงจัง ปลายฟ้า: " ฉัน กับ พี่คราม ตกลงกันแล้วว่าเราจะมีความสัมพันธ์กัน... แบบ ไม่ผูกมัด " เธอเน้นย้ำคำว่า 'ไม่ผูกมัด' อย่างชัดเจน ปลายฟ้า: " ฉัน จะใช้ร่างกายของฉัน ล่อให้พี่เขา ตกหลุมรัก ฉันให้ได้ ถ้าพี่เขา เป็นฝ่ายแพ้และรู้สึกก่อนฉันจะทำให้พี่เขา เสียใจที่สุดและนั่นคือการล้างแค้นที่สมบูรณ์แบบ" ปาล์มมองเพื่อนอย่างตกตะลึง ปาล์ม: "เธอ บ้าไปแล้วเหรอ ปลายฟ้า! เธอ เอาตัวเองไปเสี่ยงทำไม! พี่เขา เป็นรุ่นพี่ปี 4 ที่ ปากร้าย ที่สุดในมหา'ลัยนะ! เธอ ควบคุม พี่เขา ไม่ได้หรอก!" ปลายฟ้า: "ฉัน จะทำให้ได้" ปลายฟ้าตอบกลับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "จำไว้! ฉัน ไม่ได้ทำไปเพราะความรัก ฉัน ทำไปเพราะความ แค้น และ ฉัน จะทำให้ พี่คราม ต้องแพ้ ฉัน อย่างราบคาบที่สุด" ขณะที่ปลายฟ้ากำลังนั่งเรียนอยู่ในคาบบ่ายของคณะนิเทศฯ เธอก็ได้รับข้อความไลน์ที่ทำให้เลือดในกายสูบฉีดอย่างแรงอีกครั้ง (Line Chat: Kram_W) Kram_W: น้อง อยู่ไหน? Plaifah: ฉัน เรียนอยู่ พี่คราม! อย่ามาวุ่นวาย! Kram_W: พี่ รู้ว่า น้อง ออกจากห้องเรียนแล้ว ตอนนี้ น้อง อยู่โรงอาหารโซนกลางใช่ไหม Plaifah: (พิมพ์ด้วยความโมโห) พี่ ติดตั้ง GPS กับตัว ฉัน หรือไง! Kram_W: ก็บอกแล้วไงว่า พี่ จะวุ่นวายกับ น้อง ทุกที่ที่ พี่ ต้องการ ปลายฟ้าปิดมือถือลงอย่างแรงแล้วหันไปบอกเพื่อน ปลายฟ้า : "พวก เธอ! ฉัน ว่าเราต้องรีบหนีแล้ว!" ยังไม่ทันที่เพื่อนทั้งสองจะถามอะไร เสียงโหวกเหวกและสายตาของนักศึกษาหลายร้อยคู่ก็พุ่งตรงมาที่ประตูโรงอาหาร คราม เดินเข้ามาในโรงอาหารของคณะนิเทศฯ ซึ่งปกติแล้วคณะอื่น ๆ แทบจะไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายเลยแม้แต่น้อย เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะฯ ที่ดูโดดเด่นท่ามกลางเสื้อผ้าแฟชั่นของเด็กนิเทศฯ ครามเดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะของปลายฟ้าอย่างไม่เกรงใจใคร ทำให้โรงอาหารเงียบสนิทอีกครั้ง ปลายฟ้าพยายามทำเป็นมองไม่เห็น แต่ครามก็เดินเข้ามาหยุดข้างเก้าอี้ของเธอ คราม: "ทำไมต้องทำเป็นมองไม่เห็น พี่ด้วย ปลายฟ้า" ครามพูดเสียงดัง ทำให้ทุกคนในโรงอาหารได้ยินอย่างชัดเจน ปลายฟ้าลุกขึ้นยืนแล้วเผชิญหน้ากับเขาอย่างดุดัน ปลายฟ้า: " ฉัน อยากจะมองใครมันก็เรื่องของ ฉัน! พี่ เป็นอะไร! ทำไมต้องมาตามรังควาน ฉัน ถึงที่นี่!" ครามยิ้มร้ายกาจ เขาใช้มือข้างหนึ่งเท้าลงบนโต๊ะข้างตัวเธอ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้จนใบหน้าห่างกันไม่กี่นิ้ว การกระทำนี้เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง คราม: "รังควานเหรอ?" ครามกระซิบชิดริมฝีปากเธอ คราม: " พี่ กำลังมาทวงของพี่ ต่างหาก ปลายฟ้า" เขาหันไปมองกลุ่มเพื่อนของปลายฟ้าที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ คราม: "พวก นาย ฟังไว้นะ" ครามพูดเสียงเย็น คราม: "ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ปลายฟ้า คือ คู่ขา ที่ พี่ กำลังเล่นอยู่ ใครหน้าไหนที่กล้ามาวุ่นวายกับ เขา... เตรียมตัวโดน พี่ จัดการให้หนักกว่าการว๊ากน้องปี 1 ไว้ได้เลย!" คำประกาศนั้นทำให้เกิดเสียงฮือฮาไปทั่วโรงอาหาร ปาล์มและนีน่าอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง ปลายฟ้าหน้าชาด้วยความโกรธ ปลายฟ้า: "พี่คราม! พี่ กำลังทำอะไรคะ!" ปลายฟ้าตวาด ครามหัวเราะอย่างสะใจกับปฏิกิริยาของเธอ คราม: " พี่ กำลังทำในสิ่งที่ พี่ ควรทำไง" เขาใช้มือดึงแขนปลายฟ้าให้เดินตามไป คราม: "กฎข้อที่สองของเกมนี้คือ น้อง ต้องเชื่อฟัง พี่ ในที่สาธารณะ! มา! ไปกับ พี่ เดี๋ยวนี้!" ครามลากปลายฟ้าออกจากโรงอาหารไปอย่างไม่ไยดี ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองตาม ปลายฟ้าถูกบังคับให้เป็น ผู้ถูกครอบครอง อย่างสมบูรณ์ต่อหน้าเพื่อนและสาธารณชน ครามลากปลายฟ้ามาถึงรถสปอร์ตของเขาที่จอดอยู่ด้านนอกคณะ แล้วผลักเธอให้เข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ ก่อนที่เขาจะตามเข้ามาแล้วล็อกประตูรถอย่างรวดเร็ว ปลายฟ้า: "ปล่อย ฉัน ลงเดี๋ยวนี้ พี่คราม!" ปลายฟ้าโวยวาย ปลายฟ้า: " ฉัน มีเรียนต่อ!" คราม: "เรียนต่อเหรอ?" ครามถามอย่างเย้ยหยัน คราม: "ต่อจากนี้ไป น้อง มีหน้าที่เดียวคือทำตามคำสั่งของ พี่" ครามโน้มตัวเข้ามาหาเธอใกล้มาก เขาใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการจ้องมองเธออย่างไม่เกรงใจ คราม: "กฎเพิ่มเติมของ พี่ คือ.น้อง ต้องพร้อมให้ พี่ วุ่นวายด้วยอย่างน้อย สามครั้ง ต่อสัปดาห์" ครามกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ คราม: "และเมื่อใดก็ตามที่ พี่ เรียก น้อง ต้องมาหา พี่ ทันที ไม่มีข้อแม้" ปลายฟ้า: "พี่ มันบ้าอำนาจมาก!" ปลายฟ้าตวาด ปลายฟ้า: " ฉัน ไม่ทำตามกฎบ้า ๆ นี่หรอก!" ครามยิ้มร้ายกาจ คราม: "ไม่ทำตามเหรอ? จำคำพูดนี้ไว้ให้ดีนะ ปลายฟ้า ถ้าน้องไม่ทำตาม... พี่ จะไปหา น้อง ถึงกลางห้องเรียนของ น้อง และ พี่ จะจูบ น้อง ต่อหน้าอาจารย์และเพื่อนทุกคน น้อง ลองปฏิเสธ พี่ ดูสิ!" คำขู่ของครามทำให้ปลายฟ้าหน้าซีด เธอรู้ดีว่าเขาทำจริงอย่างแน่นอน และนั่นจะทำให้ชื่อเสียงของเธอพังทลายลงทันที ปลายฟ้า: "พี่ มันเลว!" ปลายฟ้าพูดเสียงสั่น คราม: "พี่ รู้ว่า พี่ เลว" ครามตอบอย่างไม่แยแส คราม: "และ น้อง กำลังเล่นกับคนเลวอยู่ ปลายฟ้า" ปลายฟ้าหายใจเข้าลึก ๆ ความโกรธและความแค้นที่ถูกกดทับไว้ทำให้เธอต้องตัดสินใจยอมรับมันในที่สุด เธอต้องเล่นตามเกมของเขาไปก่อน เพื่อรอจังหวะที่จะเอาคืนอย่างสาสมที่สุด ปลายฟ้า: "ก็ได้!" ปลายฟ้ากัดฟันพูด ปลายฟ้า: " ฉัน รับกฎของ พี่ แต่ พี่ เองก็ต้องจำไว้ว่าการกระทำทุกอย่างของ พี่ มันคือการ นับถอยหลังสู่ความพ่ายแพ้ของพี่!" ครามหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด คราม: " พี่ จะรอความพ่ายแพ้นั้นนะ ปลายฟ้า หวังว่ามันจะทำให้ พี่ สนุก ไปอีกนานเลยทีเดียว"