ตอนที่ 6: การบังคับใช้กฎในแดนของรุ่นน้อง

แผนการทวงคืนความยุติธรรม หลังเหตุการณ์ในโรงอาหาร ปลายฟ้า กลับมาที่คณะนิเทศฯ ด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านที่สุดในชีวิต เธอถูก คราม ย่ำยีศักดิ์ศรีต่อหน้าสาธารณชนจนหมดสิ้น และถูกบังคับให้รับกฎบ้า ๆ ที่จำกัดอิสระของเธอไว้ทั้งหมด นีน่า และ ปาล์ม เข้ามาหาเธอด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด นีน่า: "ปลายฟ้า! แก โอเคไหมวะ!" นีน่าถามอย่างร้อนรน นีน่า : "ไอ้พี่ครามมันบ้าไปแล้วนะ! แก จะยอมให้มันทำกับแกแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!" ปลายฟ้าหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาเขียนบางอย่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเจ้าเล่ห์ ปลายฟ้า: "ฉันไม่ได้โอเคหรอก" ปลายฟ้าตอบเสียงเรียบ ปลายฟ้า: "แต่ฉันจำเป็นต้องเล่นตามเกมของ เขา ไปก่อน" ปาล์มมองสมุดในมือปลายฟ้า ปาล์ม: "นั่นอะไรวะ? รายชื่อเหรอ?" ปลายฟ้า: "ไม่ใช่รายชื่อ" ปลายฟ้าฉีกกระดาษแผ่นนั้นแล้วยื่นให้เพื่อนทั้งสองดู ปลายฟ้า: "นี่คือ แผนการ" บนกระดาษเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า: 1. ยอมรับกฎ (ชั่วคราว) 2. หาสิ่งที่เขาไม่เคยยอมทำ 3. ล่อลวงให้เขาทำผิดกฎ 4. ชนะ! ปลายฟ้า: "ฉันรู้แล้วว่า เขา ต้องการอะไร" ปลายฟ้ากล่าว ปลายฟ้า: " เขา ต้องการการครอบครอง และ เขา ต้องการให้ฉัน ยอมจำนน ต่ออำนาจของ เขา" นีน่า: "แล้วแกจะทำยังไงวะ" นีน่าถาม ปลายฟ้า: "ฉันจะทำให้ เขา หลงระเริงไปกับชัยชนะจอมปลอม" ปลายฟ้าเผยรอยยิ้มที่ร้ายกาจที่สุดที่เพื่อนเคยเห็นมา ปลายฟ้า: "ฉันจะทำให้ เขา เชื่อว่า เขา เป็นฝ่ายควบคุมทุกอย่างได้ แต่ในความเป็นจริง... ฉันต่างหากที่กำลังควบคุม เขา อยู่เบื้องหลัง" ปาล์ม: "แกจะยอมเสียสละตัวเองถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะ!" ปลายฟ้า: "เพื่อความสะใจในการล้างแค้น... ฉัน ยอม! แต่ เขา จะไม่มีวันได้ในสิ่งที่ เขา ต้องการอย่างสมบูรณ์หรอก ฉัน สัญญา!" ช่วงบ่ายแก่ ๆ ปลายฟ้า ตัดสินใจไปนั่งทำรายงานที่ห้องสมุดคณะนิเทศฯ ซึ่งเป็นเขตปลอดรุ่นพี่วิศวะฯ อย่างแท้จริง เธอคิดว่านี่เป็นที่เดียวที่เธอจะสามารถหนีจากสายตาของ คราม ได้อย่างน้อยชั่วคราว ขณะที่เธอกำลังตั้งสมาธิกับงานอย่างเต็มที่ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย ปลายฟ้า: "ฮัลโหล" (เสียงคราม): "เธอ อยู่ไหนวะ" ปลายฟ้าแทบจะสำลักน้ำ ปลายฟ้า: "ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนาย! นี่มันเวลาทำงานของฉัน! นาย จะวุ่นวายอะไรนักหนา!" (เสียงคราม): "วุ่นวายเหรอ? ฉันกำลังทำตามกฎ ปลายฟ้า ตอนนี้ฉันกำลังจะไปหาเธอ" ปลายฟ้า: "อย่ามานะ!" ปลายฟ้ากระซิบเสียงต่ำด้วยความกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน ปลายฟ้า: "นี่มันห้องสมุด! นาย จะบ้าไปแล้วเหรอไง!" (เสียงคราม): "ฉันให้เวลาเธอห้านาที! ถ้าเธอ ไม่เดินออกมา... ฉันจะเข้าไปหาเธอถึงโต๊ะ และฉันจะให้บทลงโทษที่เธอ ไม่มีทางลืมได้เลย!" ปลายฟ้ากดตัดสายอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอรีบเก็บของลงกระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องสมุดไปอย่างรีบร้อน ทันทีที่เธอพ้นประตูห้องสมุด คราม ก็ยืนรออยู่แล้วในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ ที่ดูเท่จนน่าหมั่นไส้ แต่ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยอำนาจและเย้ยหยัน คราม: "ช้าไปสองวินาทีนะ ปลายฟ้า" ครามกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา คราม: "ทำไมเธอ ถึงไม่เชื่อฟังคำสั่งฉันเลยวะ!" ปลายฟ้า: "นี่มันกลางคณะของฉันนะ คราม! พี่ ไม่มีสิทธิ์มาที่นี่!" ปลายฟ้าตวาดเสียงเบา ครามไม่สนใจ เขาดึงแขนเธอแล้วลากเธอเข้าไปในซอกตึกที่ค่อนข้างลับตาคน ก่อนจะยันร่างเธอเข้ากับกำแพงอย่างรวดเร็ว คราม: "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างที่ฉันต้องการ!" ครามโน้มตัวเข้ามาใกล้มากจนปลายฟ้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา คราม: "เธอ ต้องฟังฉันนะ รุ่นน้อง! เธอ ตกลงตามกฎแล้ว! ฉันสั่งให้ เธอมาหาฉันเธอ ต้องมา!" ครามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดุดัน ปลายฟ้า: "ฉันยอมรับกฎ" ปลายฟ้าตอบกลับอย่างใจเย็นขึ้น เธอจำแผนการของตัวเองได้ ปลายฟ้า: "แต่ฉันก็มีกฎของฉันเหมือนกัน" ครามเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ คราม: "กฎของเธอเหรอ? ตลกชิบหาย! เธอ มีสิทธิ์อะไรมาตั้งกฎวะ!" ปลายฟ้า:"กฎที่บอกว่าพี่ ห้ามทำบ้า ๆ ในที่สาธารณะ ที่จะทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้!" ปลายฟ้าตอบกลับอย่างท้าทาย ปลายฟ้า: "ถ้าพี่ ต้องการ ของเล่น ที่มีศักดิ์ศรีพี่ก็ต้องรักษาสัญญาข้อนี้กับฉัน!" ครามมองเธออย่างประเมินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างพอใจ คราม: "โอเค! ฉันจะยอมรับกฎข้อนี้ของเธอก็ได้" ครามตอบ คราม: "แต่แลกกัน!เธอ จะต้องให้ฉันไปไหนกับเธอก็ได้ในคืนนี้ และ เธอต้องเรียกฉันด้วยคำที่ฉันต้องการ! โดยที่เธอห้ามพูดคำว่า พี่ หรือ นาย เด็ดขาด!" ปลายฟ้าเม้มปากแน่น เธอรู้ว่านี่คือการท้าทายศักดิ์ศรีของเธออย่างถึงที่สุด แต่เพื่อความอยู่รอด เธอต้องยอมรับมัน ปลายฟ้า: "ได้!" ปลายฟ้าตอบอย่างดื้อรั้น ปลายฟ้า: "ฉันรับข้อแลกเปลี่ยนของนาย!" ครามยิ้มอย่างพึงพอใจ คราม: "ดีมาก! ของเล่น ที่เชื่อฟัง" เขาใช้มือลูบไล้แก้มเธอเบา ๆ คราม: "ตอนนี้ เรียก ฉันสิ... ด้วยคำที่ ฉัน ต้องการ" ปลายฟ้าหายใจเข้าลึก ๆ เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยอำนาจนั้น ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความขมขื่น ปลายฟ้า: "ที่รัก" ครามหัวเราะอย่างสะใจ คราม: "เสียงดังกว่านี้หน่อยสิ! ฉันไม่ได้ยินเลยนะ เด็กดี" ปลายฟ้า: "ที่รัก" ปลายฟ้าพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างและจงใจประชด คราม: "ดีมาก!" ครามโน้มหน้าลงมาจูบเธออย่างรวดเร็วแต่เน้นย้ำถึงความเป็นเจ้าของ คราม: "จำไว้! ต่อไปนี้ถ้าเราอยู่กันสองต่อสอง... นี่คือคำที่ เธอ ต้องใช้กับ ฉัน" ครามผละออกจากเธอ ก่อนจะดึงข้อมือเธอให้เดินตามไป คราม: "ไป! ฉันหิวข้าวแล้ว ที่รัก" ปลายฟ้าถูกลากไปตามทางเดินของคณะเธออย่างไม่เต็มใจ ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความตกตะลึง แต่เธอเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่แยแส เธอต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่าเธอเต็มใจในเกมนี้ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้ ปลายฟ้า: "ที่รัก" ปลายฟ้าเรียกตามคำสั่งอย่างเจ็บใจ ปลายฟ้า: "จะไปไหน" คราม: "ไปที่ที่ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับ เธอ ไง" ครามตอบอย่างเจ้าเล่ห์ คราม: "เราจะไปที่ร้านอาหารข้างนอกมหาวิทยาลัย ฉันเบื่อโรงอาหารบ้า ๆ นี่แล้ว" ขณะที่เดินไปถึงรถ ครามเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพผิดวิสัย ก่อนจะยื่นมือมาลูบผมเธอเบา ๆ เป็นการแสดงความอ่อนโยนที่แสนอันตราย คราม: "คืนนี้ เธอ จะเป็นของฉันทั้งคืนนะ ที่รัก" ครามกระซิบ คราม: "และ เธอ จะต้องทำให้ฉันพอใจที่สุด... จำไว้!" ปลายฟ้าเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่สนามรบที่ไม่สามารถถอยกลับได้อีกแล้ว