แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามากระทบเตียงนอนยับยู่ยี่ ไมลส์ลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก เขายังไม่ลุกไปไหน แต่นอนตะแคงเท้าแขนจ้องมองร่างบางที่หลับสนิทอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่เป็นประกายวาววับ... เต็มไปด้วยความหลงใหลและหวงแหน
ผ้าห่มผืนหนาร่นลงไปกองอยู่ที่เอวคอด เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่เปลือยเปล่า ผิวขาวเนียนละเอียดบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการครอบครอง... รอยจูบสีแดงและรอยฟันจาง ๆ กระจายไปทั่วแผ่นหลัง ลามมาถึงเนินอกและไปจนถึงต้นขา ไม่มีพื้นที่ว่างเว้นแม้แต่ตารางนิ้วเดียว
“สวย...” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วเรียวยาวกรีดไล้ไปตามรอยแดงเหล่านั้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอกที่เขาสรรค์สร้างขึ้นด้วยความรักเองกับมือ ไมลส์ขยับตัวเข้าไปแนบชิด สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นผสมกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ที่ซอกคอเธอเข้าปอดเฮือกใหญ่ เขาเสพติดเธอ... เสพติดทุกอย่างที่เป็นพิมพายน์
ครืด...
