รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นมาจอดเทียบท่าหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจอย่างนิ่มนวล พิมพายน์ปลดเข็มขัดนิรภัยออก เตรียมจะก้าวลงจากรถ แต่เมื่อก้มมองสภาพตัวเองแล้วก็ต้องถอนหายใจหนัก ๆ
รอยรักสีแดงเป็นจ้ำ ๆ ที่คอและเนินอกมันชัดเจนจนน่าเกลียด แม้เธอจะพยายามติดกระดุมเสื้อนักศึกษาจนถึงเม็ดบนสุดแล้ว แต่มันก็ยังโผล่วับ ๆ แวม ๆ ออกมาให้เห็นอยู่ดี ราวกับเขาจงใจฝากไว้ในจุดที่เสื้อผ้าปิดไม่มิด
“ไมล์ส... มันปิดไม่มิดอ่ะ ทำไมชอบทำตรงนี้จังเลยนะ” เธอหันไปโวยวายใส่ตัวต้นเหตุเสียงงอแง
ไมล์สหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด เขาเอี้ยวตัวไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวโปรดของเขาที่วางอยู่เบาะหลังส่งให้เธอ
“ใส่ตัวนี้คลุมไว้ครับ ตัวใหญ่หน่อยนะ แต่ปิดมิดแน่นอน แถมกันพวกแมลงหวี่แมลงวันได้ด้วย”
พิมพายน์รับมาสวมทับ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายโทนสปอร์ตผสมมินต์ที่เป็นเอกลักษณ์ของไมล์สลอยมาแตะจมูกทันที เสื้อตัวใหญ่โคร่งจนไหล่ตก แขนเส
