หลังจากจัดการ ขยะ พ้นทางและล้างคราบเลือดจนสะอาดเอี่ยม ไมล์สก็เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ฉีดน้ำหอมกลิ่นโปรดกลบกลิ่นคาว แล้วขับรถสปอร์ตสีดำสนิทติดฟิล์มทึบไปจอดซุ่มรออยู่ที่ลานจอดรถฝั่งตรงข้ามร้านอาหารย่านทองหล่อ... สถานที่ที่พิมพายน์นัดเพื่อนไว้
ภายในรถที่มืดสลัวและเย็นจัด แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอ iPad สาดส่องใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบนิ่งจนน่ากลัว หน้าจอแสดงจุดสีแดงกะพริบระบุตำแหน่งของสร้อยคอ 'My Heart' ที่หยุดนิ่งอยู่ภายในร้าน
ไมล์สสวมหูฟังไร้สาย หลับตาลงเพื่อโฟกัสประสาทสัมผัสไปที่เสียงที่ดังลอดเข้ามาผ่านไมโครชิพ
(ฮั่นแน่... ยัยพายน์! สรุปยังไงจ๊ะ รูปในสตอรี่?) เสียงเพื่อนผู้หญิงเอ่ยแซวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
(น้องไมล์ส ปี 1 หรอจ๊ะ?)
(ชะ…ใช่) เสียงหวานของพิมพายน์ตอบกลับอย่างขัดเขิน
(เพิ่งตกลงคบกัน)
(โอโห้!... นี่แกกินเด็กเหรอเนี่ย!)
(โอ๊ย... พอแล้วพวกแก เราเขินนะ สั่งอาหารกันเถอะ เราหิวแล้วเนี่ย)
ไมล
