หลังจากกิจกรรม ล้างกลิ่น ในห้องน้ำจบลง ไมล์สอุ้มร่างบางที่ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูออกมาวางบนเตียงนอนอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นแก้วเปราะบางที่เขาเพิ่งเผลอทำร้าวคามือ แต่คราวนี้... บรรยากาศไม่เหมือนเดิม
ทันทีที่แผ่นหลังแตะพื้นเตียง พิมพายน์ก็เบี่ยงตัวหนีสัมผัสของเขาทันที เธอกระชับผ้าขนหนูแน่น พลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขาโดยไม่พูดไม่จาสักคำ ไม่มีเสียงด่าทอ... ไม่มีเสียงร้องไห้ฟูมฟาย.มีแต่ความเงียบที่เย็นชาจนน่าใจหาย
"พี่พายน์..." ไมล์สเรียกเสียงอ่อย ขยับเข้าไปนั่งซ้อนหลัง
"..." เงียบ
"พี่พายน์ครับ... โกรธผมเหรอ?"
"..." ยังคงเงียบ แต่ไหล่บางสั่นไหวน้อยๆ บ่งบอกว่าเธอกำลังสะกดกลั้นน้ำตา
ไมล์สเริ่มใจเสีย ความมั่นใจแบบนักล่าเมื่อครู่หายวับไป เขากลัวความเงียบแบบนี้ที่สุด เพราะมันหมายความว่าพิมพายน์กำลังปิดประตูใส่เขา เขาขยับเข้าไปกอดเอวเธอจากด้านหลัง เอาคางเกยไหล่ลาดเนียน ถูไถจมูกไปมาเหมือนลูกหมาท
