ความเงียบสงัดยามเช้าตรู่ถูกทำลายลงด้วยเสียงพึมพำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว
"ฮึก พ่อครับ อย่าขังผม ผมกลัว ผมยอมแล้ว..."
พิมพายน์สะดุ้งตื่นสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากคนข้างกาย เธอหันไปมองและต้องใจหายวาบเมื่อเห็นสภาพของแฟนหนุ่ม
ไมล์สนอนขดตัวงอเข่าชิดอก ร่างกายกำยำที่เคยให้ความอบอุ่นแก่เธอบัดนี้สั่นระริกเหมือนลูกนกตกน้ำ เหงื่อกาฬไหลพรากท่วมตัวจนที่นอนเปียกชุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเหยเก น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาที่ปิดสนิท
"ไมล์ส! ไมล์ส! ตื่นสิ! นายฝันร้ายนะ!"
เธอรีบปรี่เข้าไปรวบร่างหนาที่สั่นเทาเข้ามากอดแนบอก ผิวเนื้อเปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบชิดกัน แต่ตัวเขากลับเย็นเฉียบ
"เฮือก!"
ไมล์สสะดุ้งตื่น ลืมตาโพลงขึ้นมา นัยน์ตาแดงก่ำเบิกกว้างด้วยความหวาดระแวง หอบหายใจถี่รัวเหมือนคนขาดอากาศ มือไม้ปัดป่ายไปทั่ว
"พี่พายน์ พี่อยู่ไหน อย่าทิ้งผม..."
"ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่ ไม่ต้องกล
