แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านหนาทึบเข้ามาเพียงรำไร ห้องนอนยังคงเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งไว้ทั้งคืน พิมพายน์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและความเจ็บระบมตามร่างกายจากการถูกเคี่ยวกรำเมื่อคืน เธอนอนนิ่งแม้จะตื่นเต็มตาแล้ว แต่ก็เลือกที่จะไม่ขยับตัว เพราะท่อนแขนหนักอึ้งของใครบางคนยังคงพาดกอดรัดเอวเธอไว้แน่นจากด้านหลัง
ไมล์สนอนตะแคงซ้อนหลังเธอ ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน มือหนาข้างหนึ่งสอดมารองใต้คอเธอต่างหมอน ส่วนอีกข้างวางทาบทับบนหน้าท้องนูนป่องของเธอ ลูบไล้แผ่วเบาอย่างหวงแหนแม้ในยามหลับ
"อืม..." เสียงครางทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้นข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ ไมล์สขยับตัวเล็กน้อย จมูกโด่งกดลงสูดดมความหอมจากซอกคอและไหล่เปลือยเปล่าของเธอ "ตื่นแล้วเหรอครับ"
พิมพายน์เม้มปากแน่น ไม่ตอบรับ ไม่หันมอง นอนปล่อยตัวตามสบายเหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิต ไ
