ความมืดมิดภายในอุโมงค์ใต้ดินช่างหนาวเหน็บและอับชื้น แต่ยังไม่หนาวเท่าหัวใจของชายหนุ่มที่เพิ่งลงมือปลิดชีพผู้ให้กำเนิดตัวเอง
ไมล์สกัดฟันแน่นจนกรามปวดหนึบ พยายามลากสังขารที่เต็มไปด้วยบาดแผลลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ความเจ็บปวดจากแผลยิงที่ไหล่ซ้ายรุนแรงขึ้นทุกจังหวะการก้าวเดิน เลือดสีสดไหลทะลักออกมาไม่หยุดจนเขาเริ่มเวียนหัวเพราะเสียเลือดมาก แต่ภาพใบหน้าของ พิมพายน์ และ ลูกน้อย ที่กำลังจะลืมตาดูโลก เป็นสิ่งเดียวที่ฉุดรั้งเขาไว้ไม่ให้ล้มลง
"อึก"
เขากัดฟันก้าวต่อไปจนถึงปากทางออกซึ่งเป็นท่อระบายน้ำเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา ทันทีที่โผล่พ้นออกมา รถตู้สีดำทึบไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนที่จอดซุ่มรออยู่ก็เปิดประตูรับทันที
"นายครับ!" ลูกน้องคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างโชกเลือด "แผลลึกมาก ไปโรงพยาบาลเครือเราก่อนมั้ยครับนาย"
"ไม่" ไมล์สตอบเสียงแหบพร่า ใบหน้าซีดเผือดจนน่ากลัว เหงื่อกาฬไหลพรากผสมกับคราบเขม่าควั
