แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอน ปลุกพิมพายน์ให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราที่แสนเหนื่อยล้า กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ยังคงอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยแตะจมูก ทำให้สติของเธอตื่นตัวขึ้นทันที
เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความมึนงง กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เงียบสงัด จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่นั่งหันหลังให้อยู่ตรงปลายเตียง
ไมล์สอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นรอยสักปีกปีศาจสีดำทมิฬเต็มแผ่นหลังกว้าง มันขยับไหวตามจังหวะการหายใจที่ดูติดขัด เบื้องหน้าเขามีกล่องปฐมพยาบาลที่ถูกรื้อกระจัดกระจายวางอยู่ เขากำลังพยายามใช้มือข้างเดียวที่ยังใช้การได้ พันผ้าก๊อซรอบหัวไหล่ซ้ายที่มีบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกยิง
มือหนาที่เคยจับปืนอย่างมั่นคง บัดนี้กลับสั่นเทาขณะพยายามดึงแถบกาว เลือดสีสดซึมออกมาเปื้อนผ้าสีขาวเป็นวงกว้าง ดูทุลักทุเลและน่าเวทนาจนหัวใจคนมองกระตุกวูบ
"ไมล์ส...
