ทันทีที่แผ่นหลังบางของพิมพายน์ลับสายตาไป... บรรยากาศในห้องรับแขกที่เละเทะก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก
ไมล์สทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวหรูอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบกวาดมองคุณนายรมิดาที่ยืนกุมข้อมือข้างที่เจ็บ ตัวสั่นงันงกอยู่กลางห้องด้วยแววตาว่างเปล่า
"กะ แกจะทำอะไร! ออกไปจากบ้านฉันนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!"
"เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ... ไหน ๆ คุณป้าก็พูดเรื่องต้นทุนการเลี้ยงดูขึ้นมาแล้ว งั้นเรามาคุยกันภาษาเงินกันดีกว่า"
เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท หยิบสมุดเช็คเล่มบางและปากกาหมึกซึมราคาแพงออกมาวางบนโต๊ะกระจกที่แตกเป็นรอยร้าว
"ผมจะไม่อ้อมค้อม ผมต้องการซื้อสิทธิ์ขาดในตัวพิมพายน์"
"หมายความว่ายังไง" รมิดาถามเสียงสั่น แต่สายตาเริ่มจับจ้องไปที่สมุดเช็คเล่มนั้น
"คุณบอกว่าคุณลงทุนกับเธอไปเยอะนี่ ค่าเทอมนานาชาติ ค่าเลี้ยงดู ค่าสังคม..." ไมล์สไล่สายตามองเหยียดหยาม
"งั้นถ้าผมจะขอซื้อพิม
