รถสปอร์ตคันหรูแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กดัดลวดลายวิจิตรที่เปิดออกอัตโนมัติ เข้าสู่ถนนส่วนบุคคลที่สองข้างทางร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะมาจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หลังงามสไตล์ยุโรปผสมโมเดิร์นที่ดูอบอุ่นและโอ่อ่า
ไมล์สดับเครื่องยนต์ หันไปมองร่างบางข้างกายที่ยังคงหลับสนิท ศีรษะพับเอียงไปด้านข้าง ลมหายใจสม่ำเสมอแต่ใบหน้ายังคงมีคราบน้ำตาจางๆ จากความเสียใจที่เพิ่งผ่านมา
"ถึงบ้านของเราแล้วนะครับ” เขากระซิบเบาๆ ปลดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนนั่ง ช้อนตัวอุ้มพิมพายน์ขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างทะนุถนอม
พิมพายน์ขยับตัวเล็กน้อย ครางงึมงำในลำคอด้วยความงัวเงีย แขนเรียวตวัดโอบรอบคอเขาโดยสัญชาตญาณ ซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่งแล้วหลับต่อ ไมล์สยิ้มเอ็นดู ก้มลงจูบขมับเธอเบาๆ ก่อนจะพาเดินเข้าไปในตัวบ้านที่เงียบสงบ
ภายในคฤหาสน์ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวครีมและไม้สีอ่อน ให้ความรู้สึกอบอุ่น สบายตา เฟอ
