คราวนี้คนที่เคี้ยวข้าวจี่ยัดไส้ปลาร้าที่เพิ่งสุกชะงักกึก ก่อนจะขึ้นเสียงแหวลั่น แต่แทนที่จะกริ่งเกรง ไอ้คนบ้านั่นกลับเลิกคิ้วท้าทายเสียอย่างนั้น
“ผมแค่พูด ยังไม่ได้ลามก เพราะถ้าผมลามกจริงๆ คงจับคุณกดโทษฐานที่เอาปลาร้ามาเป็นประเด็นไล่ผัวหนี มีอย่างที่ไหนพาลได้แม้กระทั่งข้อหาผัวไม่กินปลาร้า”
“ไอ้คนใจหมา! เดี๋ยวแม่ก็ไล่ให้ว่ายน้ำกลับบ้านเลยนี่!”
ไอ้คนใจหมางั้นเหรอ? แม่ง! โคตรเจ็บเลยว่ะ!
“ได้ทีเอาใหญ่เลยนะแม่ตัวดี อยากไล่ก็ไล่สิ แต่จะบอกให้ว่าไล่ยังไงก็ไม่ไป ผมไม่มีวันไปจากเกาะนี้เป็นอันขาด ตราบใดที่คุณยังไม่ยอมกลับไปอยู่กับผม”
“ดี๊…กล้าๆ แบบนี้ฉันชอบ แม่จะเล่นให้หนักเลยเชียว”
“จะเล่นเป็นเด็กๆ ให้เสียเวลาทำไมเล่า โตๆ กันแล้ว มา ‘เอา’ กันเลยดีกว่า” วาจายียวนกวนประสาททำให้เธอของขึ้น กำข้าวจี่ในมือแน่น แล้วเดินลิ่วไปหาคนที่ยืนปักหลักอยู่ตรงมุมครัว
“อยาก ‘เอา’ มากนักใช่ไหม”
หลัง
